sobota, 20 stycznia 2018

Wybaczenie - Agnieszka Lingas-Łoniewska


Wybaczenie
Cykl: Łatwopalni (tom 3)
Agnieszka Lingas-Łoniewska
Wydawnictwo: Novae Res
Liczba stron: 232
Ocena: 9/10

Moje wrażenia:


"Wybaczenie" to ostatni tom trylogii "Łatwopalni". W tej części mamy dalsze losy trzech par bohaterów. Monika i Jarek cieszą się rodzicielstwem i wreszcie spokojnym życiem. Dużo więcej dzieje się za to u ich przyjaciół. Sylwia jest w trakcie sprawy rozwodowej, ale jednocześnie próbuje ułożyć sobie życie z Bernim. Jednakże mężczyzna po szesnastu latach od rozstania z żoną dowiaduje się, że ma córkę. Czy podoła roli ojca? Grzegorz uzyskuje opiekę nad synkiem Adasiem. Natomiast Dorotę dręczy przeszłość, której przyjdzie stawić czoło. Czy wszyscy wyjdą na prostą i odnajdą upragnione szczęście?

"Bo przecież powinno się pamiętać tylko to, co dobre, po co katować umysł złymi wspomnieniami?"

Agnieszka Lingas-Łoniewska w tej części skupiła się w dużej mierze na relacjach rodzicielskich i wychowawczych. Z jednej strony mamy wychowywanie nastolatki, z drugiej kilkuletnie dzieci, dochodzi jeszcze nowo narodzone dziecko. Zatem mamy nakreślony pełen przekrój  relacji, gdzie z łatwością odnajdzie się każdy czytelnik posiadający jakąś pociechę. Bardzo ładnie została również pokazana szczera przyjaźń, o którą w dzisiejszych czasach coraz trudniej. Nie mogę wspomnieć jeszcze o kwestii przebaczenia, która odegra w książce znaczącą rolę. Każdy z nas doskonale wie, jak niełatwo jest wybaczyć. Wybaczenie przychodzi nam niezwykle trudno nie tylko drugiej osobie, ale przede wszystkim samemu sobie, by można było dalej spokojnie żyć.

"(...) jedyne wyjście to wybaczyć. Sobie, innym, światu, okolicznościom. Wybaczyć i iść do przodu z czystym sumieniem, które wkrótce zabrudzi się na nowo różnymi grzeszkami i błędami, aby znów i znów dokonać rozrachunku, wybaczyć i ponownie startować z czystą kartą."

Bohaterowie w dalszym ciągu budzą naszą sympatię. Posiadają różnorakie, czasem sprzeczne cechy charakteru, nie są pozbawieni wad, zdarza się im popełniać błędy, przez co wydają się nam być realnymi i bliscy. Najbardziej zaś podziwiam ich za to, że mimo przeciwności losu nie poddają się, uczą się na błędach, a dla swoich bliskich gotowi są zrobić wszystko. Autorka wykazała się ciekawym pomysłem na to, w jakim kierunku poprowadzić swoich bohaterów, jak jeszcze bardziej skomplikować i tak niepozbawione problemów ich życie. Jednocześnie w równie interesujący sposób wyplątała ich z tychże problemów. Przełożyło się na to na to, że czytało się z dużym zaangażowaniem, a przede wszystkim  z ogromem emocji. Dla mnie to zawsze liczy się najbardziej. Tak wiec po chwilach radości następują momenty smutku i niepewności i na odwrót. Jeśli zaś chodzi o sceny miłosne, to utrzymane są w tonie poprzednich części - są odważne, ale podane w smaczny sposób.   

"Wybaczenie.
Ktoś kiedyś napisał, ze bez tego trudno żyć. Trudno nawet umrzeć."

Książka jest spójna, dopracowana a wydarzenia realistycznie przedstawione. Akcja toczy się szybko, zaskakując rozwojem wypadków w najmniej spodziewanym momencie. Jeden mały minus - dlaczego to wszystko tak szybko się czyta? Przez te trzy tomy serii zdążyłam się zżyć z bohaterami na tyle, że bardzo ciężko jest mi się z nimi rozstać.

"Wybaczenie" to powieść o wielkiej miłości, szczerej, prawdziwej przyjaźni, które potrafią pokonać wszelkie przeciwności losu. To lektura o tym, że czasem warto postawić wszystko na jedną kartę, zaryzykować i powiedzieć otwarcie o swoich oczekiwaniach, potrzebach, pragnieniach i marzeniach. Życie czasem pokazuje, że nie warto bez końca czekać, żyć w zawieszeniu. Trzeba wziąć sprawy w swoje ręce i zawalczyć o szczęście. To książka, która daje nadzieję, wzrusza i skłania do wielu refleksji. Gorąco polecam całą serię!


środa, 17 stycznia 2018

Przebudzenie - Agnieszka Lingas-Łoniewska


Przebudzenie
Cykl: Łatwopalni (tom 2)
Agnieszka Lingas-Łoniewska
Wydawnictwo: Filia
Liczba stron: 284
Ocena: 9/10

Moje wrażenia:


"Przebudzenie" to kontynuacja "Łatwopalnych", w której to bohaterowie w dalszym ciągu muszą zmagać się z własną przeszłością i podjąć niełatwe decyzje. Po zaskakującym zakończeniu pierwszej części, byłam bardzo ciekawa, w jakim kierunku posunie się ta historia. 

Monika to już nie ta sama zagubiona dziewczyna. Ciąża sprawiła, że stała się pewną siebie kobietą. Wiele się słyszy, że ten odmienny stan w życiu każdej kobiety wiele zmienia. Nie inaczej więc było w jej przypadku. Dziewczyna będzie musiała dokonać pewnego wyboru i zdaje się, że jest na to gotowa. Choć zrani tym jednego z mężczyzn, postąpi tak jak dyktuje jej serce. Jednakże przegrany nie spocznie na laurach i nie podda się bez walki... 

"Kiedyś się przebudzisz i dojdziesz do wniosku, że możesz nabrać powietrza w płuca i nie czujesz już tego nieznośnego bólu. Zrozumiesz, że właśnie nadszedł dla ciebie nowy dzień. Po tym przebudzeniu już wszystko będzie inne, bardziej przyjazne i mniej bolesne. Ale całej przeszłości nigdy nie wymażesz."

Sylwetki bohaterów zostały doskonale skrojone. Zostali obdarzeni wiarygodnymi portretami psychologicznymi. Można odnieść wrażenie, że są naszymi bliskimi przyjaciółmi. Ich wybory nie zawsze są tymi właściwymi. Targają nimi wątpliwości, a wydarzenia z przeszłości nie pozwalają o sobie zapomnieć, z którymi w końcu trzeba będzie się rozliczyć. Agnieszka Lingas-Łoniewska nie skupia się jedynie na Monice, ale wprowadza sporo innych wątków i postaci drugoplanowych. Sylwia, Berni, Grzesiek i Dorota sprawiają, iż fabuła jest jeszcze bardziej interesująca. Uczucia, jakie towarzyszą bohaterom książki, wręcz przechodzą na czytelnika, nie pozostawiając go obojętnym na ich losy. Wraz z nimi wszystko przeżywamy, kibicujemy im w niełatwej drodze do szczęścia. Tak więc ponownie dostajemy mnóstwo niezapomnianych emocji i przeżyć.

Autorka przypomina, aby nikogo z góry nie oceniać, nie przekreślać, bo może się okazać, że mylimy się w swoich osądach. Każdy zasługuje na to, aby dać mu szansę. Drugą sprawą jest to, iż nie potrafimy ze sobą rozmawiać. Nie mówimy wprost o tym, co nas trapi, niepokoi, pozwalając na snucie niepotrzebnych niedomówień.

"Ludzie są czasami tacy dziwni. Niedopowiedzenia, uprzedzenia, brak dialogu i - ot tak! - można wszystko stracić."

Malowniczy klimat małej miejscowości, jaki stworzyła autorka, idealnie oddaje tę małomiasteczkowość, gdzie trudno o zachowanie prywatności, a nawet najmniejszy incydent nie pozostaje bez echa i staje się źródłem plotek. 

Czyta się naprawdę szybko i nie wiadomo kiedy a już jest po lekturze. Ciężko oderwać się od książki, gdy autorka ze strony na stronę podsyca naszą ciekawość na to, co wydarzy się dalej.

Tytuł jest tu nie bez znaczenia. Zastanawiałam się czy będzie współgrał z treścią? I tak też się stało, jest idealnie dobrany, bowiem bohaterowie przechodzą wewnętrzną przemianę, przebudzenie, na naszych oczach zachodzi w nich ogromna zmiana.

"Przebudzenie" to powieść o trudnej przeszłości i jeszcze trudniejszych wyborach nie pozostających bez konsekwencji. To także książka o zdradzie, zemście, przebudzeniu, wybaczeniu i drugiej szansie, okraszona szczyptą humoru, strachu i erotyzmu. Czym prędzej więc zabieram się za ostatni tom tej opowieści, nie mogę pozwolić sobie na przerwę. Jesteście ciekawi, czy Jarek ponownie ucieknie? Sięgnijcie po tę książkę a będzie zaskoczeni. 

  

niedziela, 14 stycznia 2018

Łatwopalni - Agnieszka Lingas-Łoniewska


Łatwopalni
Cykl: Łatwopalni (tom 1)
Agnieszka Lingas-Łoniewska
Wydawnictwo: Filia
Liczba stron: 276
Ocena: 9/10

Moje wrażenia:


Tak dawno czytałam pierwszy tom tej serii, że przed poznaniem dalszych losów bohaterów, musiałam raz jeszcze powrócić do niniejszej książki, co było dla mnie ogromną przyjemnością.

Monika Rudzka i Jarek Minc mają za sobą trudne przeżycia. Monika to 30-letnia niepewna siebie nauczycielka języka polskiego, która wciąż rozpamiętuje to, co było, wraca myślami do tych, którzy ją skrzywdzili. Jarek przyjeżdża do podwałbrzyskiego miasteczka, by zatrzymać się tam na chwilę, gdyż od dawna nie zagrzał nigdzie miejsca na dłużej. Mężczyzna wynajmuje wolny pokój u Moniki. Dość szybko zbliżają się do siebie i wydaje się, że odnaleźli wreszcie to na, co tak długo czekali. Jednak w wyniku pewnych okoliczności ich związek może nie przetrwać. Czy będą w stanie i czy znajdą w sobie siłę, by zawalczyć o wspólne szczęście? I jest jeszcze Grzegorz, który zrobi wszystko, aby znów być z Moniką. Stara czy nowa miłość? Którego z nich wybierze dziewczyna? 

"Ludzie są tacy łatwopalni. Płoną i gasną, zanim słońce zdąży się schować za chmurami. Po co to wszystko? Jesteśmy tylko maleńkim płomykiem w wieczności. Czy nie lepiej płonąć jasnym blaskiem i pod koniec dnia zniknąć  z godnością i w  poczuciu dobrze wykonanego zadania?"

Los postawił sobie na drodze parę głównych bohaterów w nie do końca odpowiednim momencie. Ale czy zawsze na miłość jest odpowiedni czas? Uczucie to rządzi się swoimi prawami, nie pytając nas o zdanie czy jesteśmy na nią gotowi czy nie.

Od przeszłości trudno uciec, widać jaki ma ona wpływ na teraźniejszość i przyszłość. Zwłaszcza boleśnie o tym przekonał się Jarek, który bije się z myślami czy warto odkrywać przed innymi to, co go spotkało. Odczuwa lęk przed tym czy zostanie zrozumiany. Z drugiej strony boi się, że w końcu zapomni o tym, co się wydarzyło. Czy w końcu upora się ze swoimi demonami, przestanie uciekać i pozwoli sobie na szczęście?

"Uciekał. Bo nie mógł nigdzie zostać na dłużej. To była jego kara. A może... kiedyś... stanie się odkupieniem?"

Agnieszka Lingas-Łoniewska w swojej powieści porusza szereg ważnych życiowych problemów. Mamy relacje damsko-męskie, a także tę pomiędzy matką a córką. Monika mieszka z matką, która ma do niej pretensje, że w pewnym momencie nie potrafiła wykorzystać swojej szansy, że przegrała życie, przyszłość, dostatek. Czy kobiety w końcu osiągną porozumienie? Autorka podejmuje również temat alkoholizmu czy straty bliskich osób. 

"Maski. Ludzie kochają zakładać maski. On też ciągle nosił swoją. Tylko ona potrafiła dostrzec to, co się pod nią znajdowało." 

Bohaterowie zostali wykreowani znakomicie. Wraz z nimi przeżywałam targające nimi rozterki i uczucia. I choć nie ze wszystkimi ich wyborami się zgadzałam, to wiem, że każdy ma prawo do własnych decyzji. Autorka nie pominęła również postaci drugoplanowych, którym nadała wyraźne cechy charakteru. Natomiast erotyka, jaka się pojawia jest subtelna, nie przysłaniająca problemów bohaterów.

"Bez cierpienia nie rozumie się szczęścia."

Połączenie romansu z kryminałem wyszło bardzo udanie. Książka pochłonęła mnie od pierwszych stron, wywołała mnóstwo emocji i długo nie pozwoliła mi się pozbierać. Sprawiła, że poczułam ogromny apetyt na to, by poznać dalsze losy bohaterów. 

"Łatwopalni" to powieść życiowa, autentyczna, której wydarzenia mogłyby mieć miejsce w rzeczywistości. To książka o niekoniecznie trafnych decyzjach, o walce z samym sobą, miłości, tajemnicach, skomplikowanych relacjach międzyludzkich. Polecam!

      

środa, 10 stycznia 2018

Zimowa miłość - Elżbieta Rodzeń


Zimowa miłość
Elżbieta Rodzeń
Wydawnictwo: Zysk i S-ka
Liczba stron: 461
Ocena: 10/10

Moje wrażenia:


Anna i Michał poznali się na pierwszym roku medycyny. Oboje dla studiów zrezygnowali ze swoich pasji - on z kolarstwa górskiego, ona z malarstwa. Gdy przyjaźń przeradza się w miłość, planują wspólną przyszłość. Nagle Anna zrywa z Michałem nie mówiąc dlaczego go porzuca. Mija szesnaście lat. Anna jest dyrektorem kliniki chirurgii plastycznej, a Michał pracuje w szpitalu dziecięcym. Choć mieszkają w jednym mieście, starają się, aby się nie spotykać. Pewnego dnia jadą na tę samą konferencję. Co się wydarzy, gdy staną oko w oko?   
   
"Myślę, że żeby za kimś tęsknić, trzeba go najpierw kochać."

Pisarka stworzyła interesujących bohaterów. Już od pierwszych stron wręcz pokochałam Michała. Po prostu nie można inaczej. To mężczyzna pełen ciepła i opiekuńczości, który wiele w swoim życiu przeszedł. A co do Anny, no cóż... ją również da się lubić, mimo tego co zrobiła. Początkowo jest wycofana, zagubiona, ale potem nadrabia i potrafi zawalczyć o swoje szczęście. Całym sercem kibicowałam tej dwójce, a nawet bałam się o nich poznając wszystkie wydarzenia, jakie zgotowała im autorka. Postacie drugoplanowe również zapadają w pamieć i stanowią dobre dopełnienie fabuły, zwłaszcza jedna mała dziewczynka.
   
Elżbieta Rodzeń poprzeplatała teraźniejszość z przeszłością. Dzięki takiemu zabiegowi możemy lepiej poznać bohaterów, jak i to dlaczego Anna podjęła taką, a nie inną decyzję. I, co najważniejsze, spróbować w jakiś sposób ją zrozumieć. Choć osobiście uważam, że postąpiła samolubnie. Jej wybór miał oszczędzić Michałowi cierpień, a jednak stało się tak, że koniec końców cierpiał.  

Nie da się nie zauważyć, iż autorka stworzyła piękny obraz miłości pomiędzy bohaterami, która wszystko przetrwa, zrozumie i wybaczy. Może to wydawać się trochę wyidealizowane, ale niewątpliwie i takie historie zdarzają się w prawdziwym życiu. A przede wszystkim takie opowieści chce się czytać nie tylko w okresie świąteczno-zimowym.    

 "Wiesz, kiedy jesteśmy młodzi myślimy, że miłość przetrwa wszystko - spojrzał na mnie - ale to tylko uczucie. Nie sprawi, że świat nagle się zmieni, a ludzie przestaną nas krzywdzić. Miłość jest piękna, ale niczego nie ułatwia."

Gdybym miała jednym słowem podsumować tę książkę, byłoby to kłamstwo. Kłamie Anna, jej ojciec, przyjaciółka... choć dla nich jest to ukrywanie prawdy. Wątek z kłamstwem czy zatajeniem prawdy (każdy nazwie to jak chce) zmusza czytelnika do zastanowienia się nad jego istotą. Czy każde kłamstwo można usprawiedliwić? Czy zatajając prawdę wyrządzamy więcej krzywdy czy chronimy przed tym drugą osobę? I czy tym samym nie krzywdzimy również siebie? 

"Prawda zawsze jest dobra. Ludzie mogą cię skrzywdzić, ale fakty są tylko faktami. Poza tym będziesz mogła z nimi zrobić, co będziesz chciała. To twoja decyzja."

"Zimowa miłość" to słodko-gorzka życiowa powieść o miłości, przyjaźni, wybaczeniu, o błędnych decyzjach i ich konsekwencjach. Książka wzrusza, miejscami bawi, bije z niej smutek i samotność, a jednak daje nadzieję i wiarę w to, że zawsze warto walczyć o swoje szczęście. W tym roku zima nas nie rozpieszcza śniegiem i mrozem, ale zdecydowanie na brak białego puchu nie można narzekać w niniejszej powieści. Tu wręcz jesteśmy zasypani nim i lgniemy w głębokich zaspach emocji. Gorąco polecam! 


sobota, 6 stycznia 2018

Jutro będziemy szczęśliwi - Anna Dąbrowska


Jutro będziemy szczęśliwi
Anna Dąbrowska
Wydawnictwo: Zysk i S-ka
Liczba stron: 304
Ocena: 9/10

Moje wrażenia:


Zuzanna Majewska od trzech lat bezskutecznie próbuje poskładać swoje życie od nowa. Jej wielka miłość, Adam zniknął bez słowa pożegnania łamiąc jej serce. Gdy Zuzie wydaje się, że może ruszyć dalej, wtedy zjawia się On. Co takiego się stało, że Adam porzucił dziewczynę? Czy będą mogli być jeszcze szczęśliwi? Czy Adam odzyska zaufanie i uczucie Zuzy?

"Życie nie polega na cofaniu się, tylko na zawracaniu i wybraniu odpowiedniej drogi, gdy ścieżki prowadzą donikąd."

Autorka wiarygodnie oddała wszystkie uczucia i emocje, jakie udzielają się bohaterom. Tęsknota, żal, niepewność, zagubienie, nadzieja - towarzyszymy im w ich rozterkach i decyzjach. Pisarka postawiła na dwutorową narrację, gdzie wszystkie wydarzenia pozwoliła nam obserwować z perspektywy Zuzanny i Adama. Dzięki temu możemy w pełni zrozumieć ich postępowanie oraz poznać co wydarzyło się w przeszłości. 

"Czasem lepiej nie wiedzieć, jak brzmi prawda."

Autorka nie stroni od trudnych i ważnych tematów, jak chociażby niepełnosprawność czy załamanie nerwowe. Stanowią one idealne spoiwo pomiędzy bardziej błahymi problemami. Poza tym autorka przemyciła miedzy wierszami garść mądrości i tego, co w życiu ważne. Zrobiła to w sposób nienachalny, ale zdecydowanie dający pożywkę do wielu refleksji i przemyśleń.  

Autorka porusza serce czytelnika opowiedzianą historią. Już od pierwszych stron zostajemy wciągnięci w jej fabułę, klimat i nie chcemy tak szybko opuszczać swojskiego miasteczka Urokliwe. Pięknie pisarka odmalowała tę miejscowość. Przedstawiła je jako miejsce pełne uroku, czaru i niepowtarzalnego klimatu. 

Bardzo odpowiada mi to, iż autorka nie wyłożyła wszystkiego od razu, tylko umiejętnie stopniowała napięcie. W rezultacie czyta się z dużym zainteresowaniem i chęcią poznania jak najszybciej finału. 

Anna Dąbrowska przypomina nam o tym, że na szczęście nigdy nie jest za późno. Trzeba o nie walczyć, próbować, bo kolejnej szansy możemy nie dostać. To, czy będziemy jutro szczęśliwi, zależy tylko od nas samych. Podobnie zresztą jest z marzeniami. Ale nic więcej nie zdradzę, aby nie psuć Wam przyjemności z czytania.  

"Wszystko, co posiada moc w naszym życiu, to chwila. Jeden moment. Dlatego też ważne jest, byśmy cieszyli się tą chwilą i zapamiętywali momenty; byśmy często powtarzali, że skoro nie udało się dzisiaj, to uda się jutro." 

"Jutro będziemy szczęśliwi" to powieść o trudnych, nie zawsze właściwych wyborach i konsekwencjach, jakie ze sobą niosą. To piękna, zimowa opowieść, która otula jak ciepły koc. Specjalnie zostawiłam sobie tę książkę na świąteczno-zimowy czas, aby jeszcze bardziej poczuć ten niezwykły, magiczny klimat. Autorka dała się poznać z innej strony, wcale nie gorszej. Polecam!


środa, 3 stycznia 2018

Zanim wstanie dla nas słońce - Gabriela Gargaś


Zanim wstanie dla nas słońce
Seria: Między nami (tom 2)
Gabriela Gargaś
Wydawnictwo: Filia
Liczba stron: 406
Ocena: 10/10

Moje wrażenia:


"Zanim wstanie dla nas słońce" to kontynuacja "Takiej jak ty", którą jakiś czas temu miałam okazję czytać i która zrobiła na mnie pozytywne wrażenie. Autorka kończąc poprzedni tom, pozostawiła czytelnika z pewną niewiadomą. Tu mamy możliwość poznania historii Stefanii, która pracując jako położna popełni błąd, który będzie miał niebagatelny wpływ na życie wielu osób. Poza tym kobieta uwikła się w długoletni romans z kolegą z pracy, z przystojnym lekarzem Wojdarem. Stefania zaniedba rodzinę, męża i córkę, która dowie się o romansie matki. Liwia wyjeżdża na wieś do babci, gdzie poznaje Filipa i z którym zachodzi w ciążę. Przy porodzie asystuje jej matka. Co się wydarzy?     

Autorka w swojej książce obnaża ludzkie słabości, przez co sami bohaterowie są nam bardzo bliscy, bo my również nie jesteśmy pozbawieni wad. Zresztą sama pisarka wystrzega się oceniania swoich bohaterów. Przybliża nam ich sylwetki, motywy postępowania i to my sami musimy wyciągnąć własne wnioski. Pokazuje jednocześnie, że w życiu nic nie jest czarno-białe, a miłość nie zawsze jest różowa. Często bywa okrutna i brutalna. Ta książka i ta historia uczą, by nikogo nie oceniać zbyt pochopnie. Jednak czytając, niejednokrotnie łapałam się na tym, że nie potrafię nie wyrazić swojej dezaprobaty dla postępowania bohaterów.

"Nieważne, jak ciemna jest noc, zawsze w końcu nastaje po niej dzień. A kolejny dzień to nowa historia, którą sami spisujemy. W życiu każdego człowieka zdarzają się mniejsze i większe nieszczęścia, ale życie toczy się dalej, czy tego chcemy, czy nie. W chwili największego smutku spójrz na barwne skrzydła motyla, na wschodzące słońce, na szumiące morze. Weź głęboki oddech. Opatrz rany i ruszaj przed siebie... Zawsze przed siebie." 

Gabriela Gargaś kolejny raz udowodniła, że potrafi tak skonstruować fabułę, że wszystkie wydarzenia, jakie mają miejsce, emocje, jakie targają bohaterami, udzielają się i czytelnikowi. A, co najważniejsze, to wszystko jest tak bardzo realne, że można odnieść wrażenie, iż jesteśmy naocznym świadkiem rozgrywających się scen. 

Autorka stworzyła bardzo autentycznych i wyrazistych bohaterów. Ubrała ich w liczne rozterki, przemyślenia, pokazując całą paletę emocji, jakie nimi targają. Pięknie opisała miłość matki do dziecka, pokazując je jako uczucie wszechpotężne, zdolne do każdego poświęcenia. Z drugiej strony nakreśliła trudne relacje rodzicielskie, które pełnią tu jedną z nadrzędnych ról. Równie ważny, o ile nie najważniejszy okazał się wątek zdrady i jego wpływ na rodzinę. 

"Romans to nie tylko dwoje ludzi. To ich rodziny, dzieci... To ból, który zadajesz nie tylko sobie, ale i swoim bliskim."

To nie jest w żaden sposób przesłodzona powieść z happy endem, jaka mogłaby się na pierwszy rzut oka wydawać. Zakończenie tej historii po prostu wbiło mnie w fotel. Tego się zupełnie nie spodziewałam. To coś znacznie więcej, co przy odrobinie wysiłku na pewno odkryjecie. 

"Zanim wstanie dla nas słońce" to mądra, wzruszająca, emocjonalna, skłaniająca do wielu refleksji i przemyśleń powieść. To książka pełna bólu, smutku, o potrzebie bycia kochaną, pożądaną, docenianą, o sile matczynej miłości, o nie zawsze właściwych wyborach. Polecam! 



sobota, 30 grudnia 2017

Dwadzieścia minut do szczęścia - Katarzyna Mak


Dwadzieścia minut do szczęścia
Katarzyna Mak
Wydawnictwo: Novae Res
Liczba stron: 192
Ocena: 9/10

Moje wrażenia:

24-letnia Michalina Zawadzka nie miała lekko w życiu. Została wychowana przez babcię, a po jej śmierci ma kłopoty finansowe. Poza tym ma dar ściągania na siebie kłopotów. Dziewczyna jest krok od uzyskania dyplomu. Musi tylko odbyć praktykę w ekologicznym gospodarstwie rolnym. W tym celu wyjeżdża na wieś. Jednak wyjazd ten wywróci jej świat do góry nogami...

"Boże, w końcu jadę mu tylko podziękować za to, co dla mnie zrobił, a zachowuję się tak, jakbym miała co najmniej paść mu w ramiona i błagać o wybaczenie."

Bohaterowie są wyraziści, prawdziwi, można by rzec, tacy jak my. Mają wady i zalety, popełniają błędy, towarzyszą im rozterki i dylematy. Michalina ma impulsywny charakter przez co jesteśmy świadkami wielu wpadek z jej udziałem, co niejednokrotnie wywołuje uśmiech na naszej twarzy, ale także jej współczujemy. Z drugiej strony to pozbawiona pewności siebie dziewczyna. Tyle sprzeczności w jednej osobie? A jednak. Dzięki tym cechom jest bardzo charakterystyczną postacią, zapada w pamięć i z łatwością można ja polubić, a nawet utożsamić się. Muszę przyznać, że zaskoczyła mnie kreacja szefa Michaliny - Michała. Wzbudził we mnie skrajne emocje. Na początku możemy poznać go jako nieprzystępnego, oschłego, pozbawionego uczuć mężczyznę. Później pokazuje swoją drugą twarz. Okazuje się, że jest troskliwy, wyrozumiały, czym dużo zyskał w moich oczach. Jednak jest coś, co... Ale tego już musicie dowiedzieć się sami.    

"Zaniepokoiło mnie uczucie, że tak bardzo podobała mi się jego troska..."

Wątek uczuciowy, jaki się pojawia jest subtelny, naturalny, nie przytłaczający swoją obecnością. Idealnie łączy się z pozostałymi wydarzeniami. Sceny erotyczne są wysmakowane, ale zdecydowanie rozpalają zmysły. Zazwyczaj przy debiucie trudno napisać te fragmenty, a autorce wyszło to bardzo dobrze. 

Autorka porusza temat genów i ich wpływ na to, kim jesteśmy. Główna bohaterka doszukuje się winnego pecha jaki ją spotyka właśnie w genach odziedziczonych po rodzicach. Jednocześnie skłania to czytelnika do zastanowienia się, czy rzeczywiście za wszystko w naszym życiu odpowiedzialne są geny? Kolejnym interesującym wątkiem jest pewna przypadłość, na jaką cierpi Michalina. Otóż dziewczyna nie potrafi płakać, a bardzo by tego chciała. Osobiście nie wyobrażam sobie, abym nie mogła wyrazić swoich emocji łzami, czy to ze szczęścia, czy smutku. A Wy?  

Cała historia pełna jest niedopowiedzeń i tajemnic. To czyni lekturę niezwykle intrygującą i pchającą czytającego do jak najszybszego odkrycia wszystkich kart. Autorka posiada lekkie, plastyczne, przyjemne w odbiorze pióro. Zadbała o malownicze opisy natury, które przenoszą nas w te miejsca. Polany, lasy, konie... chętnie pogalopowałabym na jednym z nich.

Zważywszy na to, iż książka nie jest jakoś szczególnie obszerna objętościowo, to dzieje się naprawdę sporo, nie ma żadnych przestojów. Zagadka goni zagadkę, wszystkie wydarzenia obserwujemy z wielkim zainteresowaniem i napięciem. W powieści nie ma nic z ckliwości, taniego romansu. To coś znacznie więcej. To zaskakująco dojrzała proza, z której każdy wyniesie dla siebie coś wartościowego.  

Minus? Zbyt szybko się skończyła ta książka. A ja tak bardzo przywiązałam się do jej bohaterów. Mam nadzieję, że następna powieść pani Kasi będzie "tłuścioszkiem".

"Dwadzieścia minut do szczęścia" to bardzo udany debiut Katarzyny Mak. To powieść chwytająca za serce, piękna w swoim przekazie o poszukiwaniu siebie, marzeniach, rodzącym się uczuciu, tajemnicy, tragedii. To książka, która daje impuls do tego, aby spróbować dogonić swoje szczęście. Polecam!
  

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Novae Res