Las zapomnienia - Natasza Socha

 

Tytuł: Las zapomnienia 

Autor: Natasza Socha 

Wydawnictwo: Ibis

Liczba stron: 160

Ocena: 8/10

Sonia budzi się w lesie pod Warszawą. Zmarznięta, zdezorientowana, bez żadnych wspomnień. Jedynym śladem jest imię wyryte w pniu drzewa: Weronika. To słowo nie brzmi obco. Budzi lęk, którego dziewczyna nie potrafi nazwać.
Wkrótce Sonia dowiaduje się, że Weronika była dziewięcioletnią dziewczynką zamordowaną sześć lat temu. Jej ciało znaleziono właśnie w tym lesie. Coś każe Soni wierzyć, że ją znała – choć nie umie powiedzieć, skąd.
Do sprawy wraca Igor Nawrocki – były śledczy, który nigdy nie pogodził się z nierozwiązaną zbrodnią. Razem próbują odkryć prawdę o tym, co wydarzyło się w lesie – wtedy i teraz. Ale im bliżej są odpowiedzi, tym więcej pojawia się znaków ostrzegawczych. Ktoś nie chce, by tajemnica wyszła na jaw. Ktoś cały czas czuwa.
Wciągający thriller psychologiczny o pamięci, niezrozumieniu, odrzuceniu i sekretach, które mogą zabić. Bo czasem to, czego nie pamiętamy, jest najbardziej przerażające.

Siedemnastoletnia Sonia budzi się w lesie. Nic nie pamięta. Na drzewie wyryte jest imię: Weronika. Była to dziewięcioletnia dziewczynka zamordowana sześć lat temu w tym samym lesie. Sonia uważa, ze ją znała, tylko nie wie skąd. Do sprawy powraca Igor Nawrocki - były śledczy, który tym razem nie spocznie, dopóki nie rozwiąże zagadki. Razem z policjantką Karoliną Moryc tworzą duet idealny. Nawet jeśli nie mamy możliwości, by bliżej poznać ich charakterystyki.

"(...) sprawy, których się nie rozwiązuje, nie znikają. One tylko milczą. Dopóki coś ich nie obudzi."

Sonia jest niezrozumiana przez otoczenie, zarówno przez rówieśników szkolnych, poprzez grono nauczycielskie, po rodziców. Inność zwykle odbierana jest jako coś, przed czym trzeba zachować dystans. Nie przejmujemy się drugim człowiekiem, nie zastanawiamy się, czy nie potrzeba mu pomóc, jakie ma potrzeby. Ocenianie przychodzi nam z łatwością. Zbyt szybko szufladkujemy ludzi. Natasza Socha świetnie przedstawiła wszystko to, z czym zmaga się bohaterka. Jej strach, zagubienie, brak wspomnień, cienka granica między rzeczywistością a złudzeniem... Tajniki umysłu to wciąż rewir, który wymaga zgłębienia. 

"Inność zawsze jest problemem. Nikt nie lubi osób, które za bardzo odbiegają od ogólnie przyjętych schematów. Z jednej strony każdy chce być indywidualny, z drugiej woli mieć to samo futerko, co pozostałe owce w stadzie. Tak jest bezpieczniej, bardziej komfortowo, stabilnie."

Warto zwrócić uwagę na wątek diagnozy, jaką postawili Soni lekarze. To rzadkie zaburzenie autorka opisała w sposób bardzo wiarygodny. Pierwszy raz spotkałam się z nim w książkach. 

Klimat książki budzi niepokój. Czuć mrok i niebezpieczeństwo, a kłamstwa i sekrety sprawiają, że jesteśmy zaintrygowani tym, jaki będzie finał całej tej historii. Im bliżej odpowiedzi, tym więcej niewiadomych i wątpliwości. Ktoś mocno stara się, by tajemnica nigdy nie ujrzała światła dziennego. Konstrukcja fabuły opiera się na emocjach, a nie brutalności. Co prawda już niemal na początku odkryłam, kto może stać za wydarzeniami z lasu, jednak autorce i tak udało się mnie zaskoczyć rozwiązaniem w końcowej scenie. Książka jest niewielka objętościowo, zwięzła i rzeczowa.

"Las zapomnienia" to thriller psychologiczny o pamięci, niezrozumieniu, odrzuceniu, wykluczeniu i sekretach, które nigdy nie powinny być udziałem dziecka. To historia, która obnaża niewygodną prawdę. Wejdziecie do tego lasu? 



Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Ibis

Zgotuję ci piekło. Jak rozwodzą się Polacy - Paulina Socha-Jakubowska

 

Tytuł: Zgotuję ci piekło. Jak rozwodzą się Polacy 

Autor: Paulina Socha-Jakubowska

Wydawnictwo: Wielka Litera 

Liczba stron: 264

Ocena: 9/10

Zgotuję ci piekło – Do czego zdolni są ludzie, gdy przestają się kochać, a zaczynają nienawidzić

Monika walczy z eksmężem o prawo do wykorzystania zarodków, które powstały w trakcie procedury in vitro, kiedy jeszcze byli razem. Tomasz, choć rozwiódł się dekadę temu, wciąż żyje kolejnymi sprawami sądowymi wytaczanymi przez byłą żonę. „A co, jeśli obserwuję cię zza winkla? Rozglądaj się” – to treść jednej spośród tysiąca nienawistnych wiadomości otrzymanych przez pewną kobietę od mężczyzny, którego kiedyś nazywała swoim mężem.

Ta książka to wstrząsająca dokumentacja tego, jak rozwodzą się Polki i Polacy. Szokująca, miejscami wzbudzająca odrazę opowieść o tym, jak nagromadzenie emocji wyzwala w nas najbardziej podłe instynkty. O piekle, które są w stanie zgotować sobie ludzie ślubujący niegdyś wzajemną „miłość, wierność i uczciwość małżeńską”.

Monika walczy z eksmężem o prawo do wykorzystania zarodków, które powstały w trakcie procedury in vitro, kiedy jeszcze byli razem. Tomasz, choć rozwiódł się dekadę temu, wciąż żyje kolejnymi sprawami sądowymi wytaczanymi przez byłą żonę. Ale to tylko przykłady, to dopiero początek wielkiej bitwy... Bo czasem samo małżeństwo trwa krócej niż sprawa rozwodowa. 

"Po sposobie, w jaki naciskał klamkę, potrafiłam rozpoznać, w jakim jest nastroju."

Zwykle na początku jest wszystko ładnie, pięknie. Ślub wydawałoby się z osobą, którą kochamy i która kocha nas. Co więc takiego zachodzi między dwojgiem ludzi, że wchodzą na wojenną ścieżkę? Jak można z miłości przejść do nienawiści? To wbrew pozorom bardzo cienka granica. Tu pojawia się pytanie o naturę ludzkich relacji.

"Gdyby zliczyć wszystkie pisma, które w mojej sprawie wysyłał do różnych urzędów, sądów, instytucji, wyszłoby na to, że jego życie sprowadza się do wysyłania donosów."

Paulina Socha-Jakubowska ukazała, do czego zdolny jest człowiek, by postawić na swoim, by jego racje wygrały. A cel jest jeden: zniszczyć dawnego partnera, zemścić się. Widzimy, że ludzka podłość nie zna granic. Co sprawia, że w człowieku budzą się najgorsze instynkty? Tu nie ma żadnych reguł, ani podziału na płeć. Obie strony są jednakowo zaciekłe w tym, co robią. 

"Zabiorę ci wszystko, nawet chęć do życia."

Jednak dorośli często zapominają, że najbardziej w tym wszystkim cierpią dzieci. Konflikty rodziców nigdy nie powinny dotyczyć dzieci. One nie mogą być kartą przetargową czy narzędziem manipulacji. To na dorosłych spoczywa odpowiedzialność za to, by nie poniosły emocjonalnej straty. 

Nie ma tu suchej teorii, statystyk czy taniej sensacji, a rzeczywiste historie ludzi. Mnóstwo tu patologii procesowych: od sfingowanych nagrań i preparowania dowodów, przez bezwzględną walkę o majątek i niszczenie wartościowych pamiątek, aż po spory o prawo do wykorzystania zamrożonych zarodków. Wszystko ukazane jest takim, jakie jest w rzeczywistości. 

Choć książka traktuje o piekle, jakie ludzie sami sobie robią, to mimo wszystko można się w niej doszukać odrobiny nadziei. Warto czasem się zatrzymać, pomyśleć, udać po pomoc do specjalistów. Zawsze jest szansa i czas na zmianę. Lektura może okazać się zbyt bolesna i przytłaczająca dla osób, które są w trakcie lub świeżo po rozwodzie.

"Zgotuję ci piekło. Jak rozwodzą się Polacy" to bezkompromisowy, wstrząsający, momentami groteskowy i jakże prawdziwy reportaż o tym, jak rozwodzą się Polki i Polacy oraz o tym, do czego potrafią się posunąć, aby osiągnąć swoje cele. To obraz toksycznych mechanizmów niszczących rodziny w trakcie rozstania. Jeśli interesuje Was, co mówią i robią rozwodnicy - czytajcie. 

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Wielka Litera 

Uwięzione serca - Beata Agopsowicz & Anna Agopsowicz [Patronat medialny]

 

Tytuł: Uwięzione serca 

Autor: Beata Agopsowicz i Anna Agopsowicz 

Wydawnictwo: Szara Godzina 

Liczba stron: 272

Ocena: 9/10

Małżeństwo Natalii i Adama, z pozoru idealne, powoli się rozpada. Oboje pochłonięci pracą i codziennością niepostrzeżenie odsunęli się od siebie i swojej nastoletniej córki Julii. Gdy Adam postanawia wyprowadzić się z domu, to ona najbardziej cierpi.

Zbuntowana nastolatka i nieszczęśliwa rodzina… Co może pójść nie tak? Julia znika. Okazuje się, że nie uciekła z domu, ale prawda jest jeszcze bardziej dramatyczna. Rodzice, mimo bólu i wzajemnych pretensji, muszą połączyć siły, by ocalić swoje dziecko.

Uwięzione serca to przejmująca opowieść o rodzinnych relacjach i o tym, jak łatwo przeoczyć to, co naprawdę dzieje się w życiu dziecka. To ważne przypomnienie, że uważność, rozmowa i silne więzi mogą uchronić młodych przed tym, co najgroźniejsze.

"Uwięzione serca" to powieść napisana przez duet matki i córki - Beaty i Ani Agopsowicz. Uważam, że to bardzo trafne połączenie, gdyż tematyka książki oscyluje wokół właśnie takich relacji.

Małżeństwo Natalii i Adama chyli się ku upadkowi. Oboje pochłonięci pracą, zupełnie zapominają o córce Julii. Wyprowadzka Adama z domu, odbija się mocno na dziewczynie. Zbuntowana, a może raczej samotna i niedoceniana nastolatka znika. Ale jak się okazuje, wcale nie uciekła z domu. Prawda jest dramatyczna... Rodzice jednoczą siły, by ocalić dziecko. 

Widzimy, że w obliczu zagrożenia przestają mieć znaczenie wzajemne pretensje, ból, żal. Liczy się wspólny cel. Uratowanie córki. Przed czym i czy zdążą? I czy istnieje szansa, by ich małżeństwo mimo wszystko przetrwało? 

To historia, która przypomina, jak ważne są uważność na drugiego człowieka, szczera rozmowa, pielęgnowanie rodzinnych więzi. Relacji bowiem nie buduje się od święta, lecz każdego dnia codzienną troską i zainteresowaniem. Wszystko to może uchronić dziecko przed tym, co na nie czyha w świecie pełnym niebezpieczeństw. Często gubimy się w wirze codzienności, skupiając się na sobie. Bardzo łatwo bowiem jest przeoczyć to, co dzieje się życiu naszych pociech. Nie dostrzegamy ich problemów, nie interesujemy się tym, z kim i jak spędzają czas.

Tytułowe "uwięzione serca" to swojego rodzaju uwięzienie bohaterów w bólu, żalu, pretensjach i braku porozumienia. Julia nie radzi sobie z rozstaniem rodziców. Zostaje z tym sama. Z kolei Natalia i Adam nie potrafią ze sobą rozmawiać. Oddalili się od siebie. 

"(...) miłość czasem polega nie na tym, by być tuż obok, ale na tym, by na chwilę odsunąć się o krok."

To książka przesycona emocjami. Otwiera oczy na wiele spraw. Pozwala przejrzeć się w niej jak w lustrze. Autorki nie pouczają, nie moralizują. Zostawiają nam przestrzeń do własnych przemyśleń i refleksji. Pozwalają nam dostrzec nasze własne błędy, zarówno te wychowawcze, jak i małżeńskie. 

"Uwięzione serca" to przejmująca powieść o rodzinnych relacjach, kryzysie współczesnej rodziny i rozmowie, która potrafi zmienić wszystko. Lektura obowiązkowa dla każdego rodzica, która pomaga zrozumieć emocje i potrzeby dziecka. 

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Szara Godzina 

Wyjdź za mnie, kochanie - Krystyna Mirek

 

Tytuł: Wyjdź za mnie, kochanie 

Autor: Krystyna Mirek

Wydawnictwo: Harde

Liczba stron: 352

Ocena: 9/10

Najpiękniejsza suknia, najdłuższy welon, dekoracje sprowadzane aż z Mediolanu i orkiestra z najwyższej półki– w domu państwa Darskich szykuje się ślub marzeń. Apolonia Darska robi wszystko, by wesele jej ukochanej wnuczki Mariki było absolutnie idealne. Coraz częściej jednak odnosi wrażenie, że nikt nie dostrzega ogromu jej starań.
Myli się. Doświadczony złodziej, dla którego napad na jej dom ma być ostatnim, spektakularnym skokiem w karierze, słucha jej uważnie i… bardzo ją docenia. Dosłownie i w przenośni.
Tymczasem przyszła teściowa Mariki czuje niepokój – w końcu narzeczony dwa razy uciekł jej sprzed ołtarza. Nie zamierza dopuścić, by tym razem cokolwiek poszło nie tak i pilnuje młodych na każdym kroku. Wszystko wydaje się być pod kontrolą.
Do czasu. Bo w najmniej odpowiednim momencie pojawia się miłość. Ale na nią trudno przecież postawić i zaryzykować wszystko. Tylko czy nie jest to jedyna rzecz w życiu, o którą naprawdę warto walczyć?

Marika szykuje się do ślubu, jednak jej uczucie do Maurycego nie jest wystarczająco silne. Jej babcia Apolonia (która zresztą kradnie całe show) robi co w jej mocy, by zorganizować wnuczce wesele idealne. Ale czy ktoś docenia jej wysiłki? Chyba nie ta osoba, która powinna... Złodziej Alojzy planuje swój ostatni skok w karierze. Pomaga mu w tym syn Janek. I tu następuje coś, czego nikt się nie spodziewał... 

Wątek przygotowań do ślubu jest początkiem do większych zmian w życiu bohaterów. To on determinuje ich decyzje, myśli, dylematy i uczucia. Nie znajdziemy tu przesadnych i przerysowanych dramatów czy zwrotów akcji na miarę telenoweli, jednakże niektóre wydarzenia czy sytuacje są z lekka niewiarygodne. Relacje międzyludzkie są skomplikowane, acz niepozbawione empatii. 

"W jego sercu mieszkała taka prostolinijność, że matematycy mogliby jej używać do pomiarów."

Postacie są jakby żywo wyjęci z komedii, barwni, z dobrze zarysowanymi portretami psychologicznymi. W żaden sposób nie są czysto krystaliczni, mają swoje wady, słabości, lęki i bagaż doświadczeń, który przysparza trosk. Pragną stabilizacji i miłości, tylko czy będzie im to dane? 

Moją uwagę zwróciły również relacje z babciami, rodzicami i rodzeństwem. W tym miejscu widzimy, że ślub to nie jakiś tam zwykły papierek, nie dotyczy tylko i wyłącznie pary osób, która chce się pobrać. To wejście w nową rodzinę, zderzenie z często różnymi światami i tradycjami. Młodzi poszukują swojej życiowej drogi, ci starsi także marzą o tym, by w jesieni życia zaznać szczęścia i bliskości drugiego człowieka. 

To historia, która pokazuje, jak ważna jest rozmowa. Widzimy, że zawsze warto być otwartym na nowe uczucia. Nigdy też nie jest za późno na zmiany, by zacząć żyć po swojemu, a nie według oczekiwań innych. A nawet dla najlepiej ułożonego planu największą przeszkodą może okazać się... miłość. Z drugiej strony, czy to dla niej nie warto walczyć, ryzykować? 

"Niełatwo postawić w życiu na miłość. Zaryzykować wszystkim. Ale czy to nie jest jedyna sprawa, o którą naprawdę warto walczyć?"

Humor pełni tu rolę prawdziwego rozweselacza. Nie sposób nie zaśmiać się w głos z poczynań bohaterów. Trafnie wypadają także liczne życiowe spostrzeżenia i porównania. 

"Wyjdź za mnie, kochanie" to pełna optymizmu komedia romantyczna o tym, że mimo trudności zawsze istnieje szansa na to, że wszystko może się ułożyć. To powieść o więzach rodzinnych, samotności, potrzebie bliskości w każdym wieku, wątpliwościach, niepewności i strachu przed błędnymi decyzjami. Kto ostatecznie stanie na ślubnym kobiercu? Sprawdźcie!

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Harde

 

Dylogia "Rozdzielone siostry" - Urszula Gajdowska [Zapowiedź patronacka]

             

 

Miło mi poinformować, iż blog Sza! Teraz czytam objął patronatem medialnym dylogię "Rozdzielone siostry" Urszuli Gajdowskiej, na którą składają się "Służąca i szpieg" oraz "Dama i przemytnik" wydanej nakładem Wydawnictwa Szara Godzina. 

Premiera 28.07

SŁUŻĄCA I SZPIEG 

Opis wydawcy 👇

Świat znał ją jako kobietę o stu twarzach.
Europa płonie. Imperia ścierają się w walce o władzę rękoma wywiadów i tajnych stowarzyszeń. W noc wybuchu rewolucji francuskiej z pałacu markiza Moreau w Owernii muszą uciekać bliźniaczki: odważna i dociekliwa Marion i obdarzona szóstym zmysłem Marianne. Los rozdzieli je na długie lata.
Marion przez lata działa w cieniu wielkiej polityki, wykonując tajne misje dla tych, którzy wiedzą, jak cenną bronią są jej odwaga i niezwykły umysł. Wiosną 1835 roku zostaje uwięziona w twierdzy pod Odessą. W tych samych murach przetrzymywany jest Gaspard de Bange, szpieg, który zna jej przeszłość i... serce. Ale to nie Rosjanie są najgroźniejsi. Jej śladami podąża Bractwo Szafiru – tajna organizacja, która nie cofnie się przed niczym, by zdobyć mapę skarbów Złotej Ordy.
Zdrady i tajemnice, a także wielka miłość – wszystko to splata się w pełną zwrotów akcji historię rozgrywającą się od Francji przez Petersburg, Wilno, Londyn, po Morze Czarne. Bohaterką pierwszego tomu dylogii Rozdzielone siostry jest madame Moreau. Pojawiają się w nim postaci z trylogii Córki hrabiny i Dworek nad Biebrzą.

🛒 Szara Godzina


DAMA I PRZEMYTNIK 
Opis wydawcy 👇

Przysięgi nigdy nie tracą mocy. Nawet po wielu latach potrafią o sobie przypomnieć. Anglia, 1835 rok. Spokojne życie Marianne Cavendish w angielskiej posiadłości burzy zaszyfrowany list od siostry, Marion. Budzą się w niej wspomnienia z dzieciństwa spędzonego w dalekiej Owernii, tajemniczej przysięgi złożonej przez mężczyzn w maskach i ucieczki w mrokach nocy. Wraz z synem Cecilem wyrusza w podróż do Francji na spotkanie z siostrą. W misji bierze udział kapitan Blizna – człowiek szorstki, niepokorny, a jednocześnie niebezpiecznie pociągający. Powrót do spalonego zamku markiza Moreau zmusza bliźniaczki do zmierzenia się z rodowym dziedzictwem, dawnymi zdradami i tajemniczym przymierzem. Fabuła powieści osnuta jest wokół przeszłości, która domaga się odkrycia, grzechów przodków i uczucia, które rodzi się tam, gdzie nie ma miejsca na zaufanie. Bohaterką drugiego tomu dylogii Rozdzielone siostry jest Marianne, kobieta obdarzona darem jasnowidzenia. W powieści pojawiają się postaci znane z Dworku nad Biebrzą.

🛒 Szara Godzina 


Skusicie się na te tytuły?


Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Szara Godzina 

Tam, gdzie rosną winogrona - Weronika Tomala

 Tytuł: Tam, gdzie rosną winogrona 

Autor: Weronika Tomala 

Wydawnictwo: Lucky

Liczba stron: 376

Ocena: 10/10

Gianna nie miała łatwego dzieciństwa. Jako sierota tułała się po domach dziecka i rodzinach zastępczych, a kiedy wkroczyła w dorosłość, źli ludzie brutalnie odebrali jej nadzieję na lepszą przyszłość.
Gdy wydaje się, że znalazła się już na dnie, los niespodziewanie stawia na jej drodze przystojnego nieznajomego. Tylko czy to naprawdę nieznajomy? W mężczyźnie, którego dziewczyna spotyka w najgorszym dniu swojego życia, rozpoznaje dawnego przyjaciela, chłopca, z którym mieszkała kiedyś u jednych rodziców zastępczych.
Wtedy byli dziećmi i łączyła ich przyjaźń, czy teraz jako dorośli poczują do siebie coś więcej? Czy marzenie Gianny o miłości i szczęśliwym życiu wreszcie się spełni? I czy będzie umiała pogodzić się ze swoją przeszłością?
Ta książka zabiera czytelnika pod błękitne włoskie niebo, gdzie winogrona mają słodki smak.

Gianna już na samym starcie nie miała lekko. Domy dziecka, rodziny zastępcze i dorosłość, która wcale nie była łatwiejsza. W najgorszym momencie życia na jej drodze los stawia Adriano, dawnego przyjaciela, a zarazem chłopca, z którym wychowywała się w jednej z rodzin zastępczych. Czy między nimi możliwa jest miłość? 

Nie sposób nie polubić pary głównych bohaterów. Gianna to dziewczyna bardzo mocno doświadczona przez życie, zagubiona, samotna. Od najmłodszych lat poznała co to odrzucenie, ludzka znieczulica, niesprawiedliwość, ból, tęsknota i walka o siebie. To co oboje przeszli jako dzieci, jest okrutne i bolesne. Postać pana Enzo dosłownie znienawidziłam! Trudno wymazać wspomnienia z pamięci, a tym bardziej się z nimi pogodzić. Widzimy, jak takie przeżycia wpływają na człowieka. To zostaje na całe życie, ale nie przekreśla przyszłości.

"Moje życie zostało przeklęte. Nigdy nie będę szczęśliwa. Nie powinnam była nikomu ufać. Upadek z wysoka boli, a ja nie była na niego gotowa. Zgromadzeni wokół ludzie patrzą, jak wsiadam na tylne siedzenie oświetlonego pojazdu. - Migoczący na dachu kogut zdążył przyciągnąć uwagę tłumu. Jedni szepczą. Inni kręcą głowami."

Weronika Tomala idealnie wyważyła proporcje fabuły. Tam, gdzie trzeba, czujemy ciężar emocji, a gdzie indziej dostrzegamy nadzieję na nowy początek i szczęście. Autorka świetnie ukazała, jak cienka może być granica między przyjaźnią, miłością i wdzięcznością. Dostrzegamy, jak czasem jeden człowiek potrafi odmienić nasze życie. 

"Po­peł­nio­ne błędy nie spra­wia­ją, że musi być nimi usła­ne całe nasze dal­sze życie. Ważne, by doj­rzeć szan­sę i do­brze ją wy­ko­rzy­stać. Nie za­tra­ca­jąc przy tym naj­waż­niej­sze­go. Po­czu­cia wła­snej god­no­ści."

Tym razem porwani zostajemy do włoskiego miasteczka Serracapriola. Włoska sceneria z winnicami tworzy tu wyjątkowy klimat. Autorka w malowniczy sposób oprowadza nas po tych wszystkich uliczkach, pokazuje interesujące miejsca, dzieli się ciekawostkami, wtrąca zwroty i powiedzenia w języku włoskim, że aż chciałoby się tam znaleźć. 

"Tam, gdzie rosną winogrona" to poruszająca powieść o traumie z dzieciństwa, mierzeniu się z przeszłością, samotności i potrzebie akceptacji, poszukiwaniu własnych korzeni, przebaczeniu, drugiej szansie oraz odwadze, by zawalczyć o lepsze jutro. A wszystko to w malowniczym tle włoskich winnic. Książka w sam raz na letni wakacyjny czas.

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Lucky

Licho nie śpi - Emilia Szelest

 

Tytuł: Licho nie śpi 

Cykl: Bieszczadzkie demony (tom 1)

Autor: Emilia Szelest 

Wydawnictwo: Skarpa Warszawska 

Liczba stron: 304

Ocena: 9/10

Dla Damiana Bieszczady są kryjówką. Były policjant ucieka przed swoją przytłaczającą przeszłością, uzależnieniem i mrokiem, który czai się głęboko w jego duszy. Praca w tartaku ma zagłuszyć palące wyrzuty sumienia, a odosobnienie przynieść upragnione ukojenie.

Magda Jaskólska, młoda asesor prokuratury, zostaje rzucona na głęboką wodę – przełożeni przydzielają jej sprawę, którą wszyscy już dawno spisali na straty. W okolicy giną młode dziewczyny, ale jedyny podejrzany… już siedzi w więzieniu. Zdesperowana i pozbawiona wsparcia Magda nie cofnie się przed niczym, by znaleźć odpowiedzi na wszystkie pytania. Aby to zrobić, musi przedrzeć się przez mur nieufności, odkryć głęboko skrywane miejscowe sekrety, a przede wszystkim uporać się z dziką namiętnością, która nieoczekiwanie przejmuje nad nią kontrolę.

Gdy zapada zmrok, budzą się demony...

"Licho nie śpi" rozpoczyna trylogię Bieszczadzkie demony. Jest to wznowienie w odświeżonej szacie graficznej, które może poszerzyć grono odbiorców i nowych czytelników.

Pewnie wiecie, jak bardzo lubię w książkach fabułę osadzoną w Bieszczadach? Tym razem jednak nie będzie miało to miejsca w powieści obyczajowej, a w kryminale. Urzekły mnie opisane przez Emilię Szelest bieszczadzkie legendy.

Damian "Atos" wyleciał z pracy w policji. Teraz ucieka przed przeszłością, uzależnieniem i mrokiem, które coraz bardziej nie dają mu spokoju. Bieszczady mają być dla niego kryjówką, a praca w tartaku ma zagłuszyć wyrzuty sumienia. Z kolei Magda, asesor prokuratury, ma do rozwiązania sprawę, która wydaje się nie do rozwiązania. W okolicy giną młode dziewczyny, a jedyny podejrzany siedzi we więzieniu. Jak przebić się przez mur nieufności ludzi? Damian postanawia jej pomóc. Między nimi rodzi się namiętność. Sceny zbliżeń są dość mocne, momentami żenujące, ale w sumie nie miało to dla mnie większego znaczenia. 

"Jechał przed siebie w obranym celu. Bieszczady zawsze go uspokajały. Wędrówki po górach, uprzejme "cześć" wymieniane z nieznajomymi na szlaku, wszechobecna dzika natura, legendy i hardzi ludzie - ludzie lasu, pustelnicy, osadnicy, których nikt o nic nie pytał, wrośnięci w swoje miejsca jak mech."

Zachowanie Magdy wydaje się dziecinne i nieprofesjonalne (strasznie irytująca kobieta!), łamie wszystkie procedury śledztwa i tajemnicy, nie gra twardej pani prokurator i może dlatego nie miałam problemu z tym, by ją w jakiś niewytłumaczalny sposób polubić. To samo dotyczy Damiana. Facet posiada sporo wad, jest takim jakby ciemnym typem, butny, zarozumiały, zadufany w sobie, bezczelny, zadziorny, szowinista traktujący kobiety przedmiotowo, a mimo to z czasem poczułam do niego sympatię. Bo pod tą maską wad skrywa się coś więcej, co warto poznać. Ich relacja jest interesująca, pełna dogryzania sobie. Nie potrafią przyznać się do swoich uczuć. Są bardzo rozchwiani emocjonalnie. Nie podobało mi się zachowanie Magdy dotyczące uzależnienia narkotykowego Damiana. Nie była w tej kwestii konsekwentna, w zasadzie nic z tym nie robiła. A stwierdzenie, że narkotyki rozjaśniają umysł... No nie! 

Ale najbardziej polubiłam brygadę z tartaku. Ci faceci naprawdę mają poczucie humoru, potrafią rozbawić czytelnika do łez. Co chwilę czekałam na wątki z ich udziałem. Uważam, że ich potencjał nie został w pełni wykorzystany. 

Przekonujemy się, jak trudno jest uciec od przeszłości. Ona i tak w końcu nas dogoni. Poruszony został tu problem przemocy, uzależnia, brak szczerości i zaufania czy straty bliskiej osoby. Wszystko to pokazuje, jak wpływa na bohatera i jakie przynosi konsekwencje. 

Choć historia mało prawdopodobna, bo i śledztwo zalatuje amatorszczyzną (zgrzytem był dla mnie wątek wróżki, bo któż szuka odpowiedzi w kartach dotyczących morderstwa, prawda?) to mimo to wciągająca. Fajnie, że mamy kilka rozdziałów z perspektywy sprawcy. To wiele wnosi. Widzimy, jak niedopowiedzenia i kłamstwa czy chęć zemsty doprowadzają do wielu nieszczęść. Jestem bardzo ciekawa tego, jakie przygody jeszcze czekają na bohaterów. 

"Licho nie śpi" to rodzaj lżejszego kryminału bez nadmiernej makabry, z domieszką erotyku dający lekturę, z którą spędza się przyjemny czas. Tylko trzeba pamiętać, że gdy zapada zmrok, budzą się demony... nie tylko te na zewnątrz, ale i wewnątrz człowieka. 

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Skarpa Warszawska