Wiosna pełna sekretów - Katarzyna Grabowska

 

Tytuł: Wiosna pełna sekretów 

Cykl: Tajemnice Wiśniowego Sadu (tom 1)

Autor: Katarzyna Grabowska 

Wydawnictwo: Videograf S.A.

Liczba stron: 512

Ocena: 9/10

Weronika wiedzie na pozór szczęśliwe życie jako jedyna spadkobierczyni fortuny Skarbierskich. Po śmierci dziadka, zmuszona do powrotu do rodzinnego domu, szybko przekonuje się, że nic nie jest już takie jak kiedyś. Wspierana przez przyjaciółkę, próbuje stawić czoła trudnej rzeczywistości, ale z każdym dniem jest jej trudniej, tym bardziej, iż ludzie, którym do tej pory ufała, zaczynają budzić w niej niepokój. Pojawiają się też niejasności związane ze śmiercią dziadka, a jego pożegnalny list jeszcze bardziej komplikuje sprawę. W cieniu wiśniowego sadu kryją się cienie przeszłości i tajemnica, o której nikt nie chce mówić.
Czy poznany przypadkiem syryjski uchodźca, Jusuf, okaże się cudownym wybawcą, który ocali Weronikę i sprawi, że jej serce otworzy się na miłość? A może to on stanie się jej najgorszym koszmarem?

"Wiosna pełna sekretów" rozpoczyna trylogię Tajemnice Wiśniowego Sadu. Niech Was nie zmyli sielska oprawa tej książki, gdyż za jej okładką skrywa się historia przepełniona bolesnymi wspomnieniami i tajemnicami.

Poznajemy Weronikę, spadkobierczyni fortuny Skarbierskich. Po śmierci dziadka wraca do rodzinnego domu, gdzie okazuje się, że nic nie jest takie jak kiedyś. Wspierana ją przyjaciółka, ale ludzie, którym do tej pory ufała, zaczynają budzić w niej niepokój. Okoliczności śmierci dziadka wydają się co najmniej dziwne. I ten jego pożegnalny list... Weronika poznaje syryjskiego uchodźcę, Jusufa. Czy kobieta powinna przyjąć od niego pomoc, czy otworzy się na miłość, a może nie powinna wchodzić z mężczyzną w bliższą zażyłość?

"Gdy dwoje najbardziej samotnych ludzi na świecie wreszcie się spotyka, nie może to być zwykły przypadek. Po prostu los krzyżuje ze sobą ich ścieżki, po to, aby wreszcie przestali czuć tę wszechogarniającą pustkę."

Katarzyna Grabowska w sposób realny ukazała ból i cierpienie Weroniki po stracie dziadka. Odczuwamy go całym sobą. Kobieta czuje się zagubiona, obawia się, jak będą wyglądały jej kolejne dni.

Na szczególną uwagę zasługują relacje panujące między bohaterami. Te różnice charakterów, słabości, problemy, skrywane sekrety, inne spojrzenie na świat, konflikty i starcia są niezwykle prawdziwe.

"Można mieć wszystko, a jednocześnie nie mieć nic. Bo bliskości drugiego człowieka nie da się zastąpić niczym innym."

Motyw przewodni powieści związany z sekretami wciąga od pierwszych stron. Autorka zręcznie buduje napięcie, stopniowo dawkując nam potrzebne informacje. Pytania się mnożą, a odpowiedzi szybko nie nadchodzą. Dziwne zachowania mieszkańców, słowa, które niepokoją i tajemnica, o której nikt nie chce mówić... Jak to wszystko poskładać i dojść do prawdy? Bo nic tu nie jest proste ani oczywiste. Pełno tu podejrzanych tropów i śladów.

Podobało mi się to, że autorka nie idealizuje obrazu wsi z jej mieszkańcami. Stanowią oni wiejską społeczność, gdzie wzajemnie sobie pomagają, starają się trzymać razem, ale z drugiej strony są bardzo ludzcy, posiadają wady, żywią wobec siebie urazy, posuwają się do kłamstw, zdrad, plotki ich nie omijają, nieprędko też im do zmian. Widzimy, jak strach przed nieznanym, niechęć, stereotypy i uprzedzenia wobec uchodźców wpływają na to, aby przyjąć ich jako swoich. Przecież my sami również nie chcielibyśmy, aby nas tak traktowano w obcym kraju, prawda? Te różnice kulturowe i religijne są jednymi z najciekawszych wątków książki, zwłaszcza na obecnie panującą na świecie sytuację.

"Ludzie potrafią udawać, aby uśpić czujność. Jeśli chcą czegoś, są gotowi do najperfidniejszych czynów."

Z kolei sad nie jest tu jedynie zwykłym tłem do wydarzeń, sadem z otaczającą go ciszą i spokojem, ale miejscem, które doskonale ujmuje emocje bohaterów. 

"Wiosna pełna sekretów" to pełna emocji, poruszająca powieść o stracie, samotności, zadawnionych krzywdach, ksenofobii, rasizmie, trudnych wyborach i poszukiwaniu nowego początku. Intrygi, manipulacje, kłamstwa, zdrada, zaskakujące zagadki i przedziwne sytuacje sprawiają, że koniecznie trzeba zajrzeć, co wydarzyło się w lecie.

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Videograf S.A.

Nieśmiały chłopak od trzech atlasów - Magdalena Winnicka

Tytuł: Nieśmiały chłopak od trzech atlasów 

Cykl: Chłopak od trzech atlasów (tom 1)

Autor: Magdalena Winnicka 

Wydawnictwo: Natios

Liczba stron: 400

Ocena: 10/10

On jest baaardzo nieśmiały, a ona… raczej nie. Choć ciekawe, czy to prawda, że z kim się zadajesz, takim się stajesz?

Julia pragnie tylko jednego – zostać chirurgiem. Nie dostaje się jednak na wydział lekarski i trafia na stomatologię. W jej życiu nie ma miejsca na nic poza nauką. Może z tego powodu najpierw dostrzega trzy wspaniałe podręczniki – atlasy anatomiczne – a dopiero później ich właściciela.

Chłopak od trzech atlasów, mimo zerowych umiejętności rozmawiania z piękną dziewczyną, jakoś sobie radzi. W jego przypadku można śmiało powiedzieć, że cudem. Zestresowany potrafi bowiem palnąć coś nieodpowiedniego, by koncertowo spartolić kluczowy moment. Na szczęście Julia z wypiekami na twarzy czeka na jego nieporadne gesty i na liściki, które piszą do siebie na zajęciach.

Tylko co, jeśli się okaże, że największą przeszkodą w miłości nie jest brak odwagi, a coś, co odebrało ją dużo wcześniej?

"Nieśmiały chłopak od trzech atlasów" rozpoczyna serię Chłopak od trzech atlasów. Poznajemy Nestora, którego marzeniem od zawsze była stomatologia. Z kolei Julia pragnęła zostać chirurgiem, lecz nie udaje się jej dostać na wydział lekarski i trafia na stomatologię. 

Magdalena Winnicka miała świetny pomysł na to, by męskiemu bohaterowi przypisać cechy, które raczej kojarzą się z płcią przeciwną. Motyw nieśmiałości w takim ujęciu bardzo mi się spodobał. Ale nie tylko Nestor ma problemy w nawiązywaniu bliższych relacji z kobietami (choć ogólnie z jakimikolwiek). Jak się okazuje, Julia też ma w tym temacie braki. Z trudnością przychodzi im wyrażanie swoich uczuć. Do wszystkiego podchodzą z dystansem, przez co gubią się w tym, co robią. Sytuację pogłębiają kłamstwa i niedomówienia, których z każdą chwilą jest coraz więcej. W pewnym momencie nie wiedzą, co jest prawdą, a co nie. 

"Czy to zdenerwowanie kiedyś minie? Czy kiedyś będę potrafił swobodnie poprowadzić z nią rozmowę? Czy ona wytrzyma moje zachowanie do tego czasu?" 

Nie ma opcji, by nie polubić bohaterów. Nestor jest przesłodki, przeuroczy w swojej nieśmiałości i nieporadności, ale i ogólnie fajny z niego chłopak. Mocno trzymałam za niego kciuki, aby przeszedł do konkretów. A Julia... podziwiałam tę dziewczynę za ambicje, determinację, za to ile musiała poświęcić, by coś w życiu osiągnąć. 

"Myślałem teraz o tym, jak powinienem ją pożegnać. Wiele bym oddał za odrobinę odwagi pozwalającej mi na zrównanie się z dziewczyną i pozostawienie całusa na jej rumianym policzku."

Pojawia się tu kwestia wartości pieniądza. Julia pochodzi z biednej rodziny. Nie może nawet pozwolić sobie na kupno kawy, a co tu mówić o większych wydatkach. Zataja swoją sytuację przed uczelnianymi znajomymi, a przede wszystkim przed Nestorem. Ze wstydu, lęku przed odrzuceniem? Z kolei chłopak nie przejmuje się pieniędzmi. Można by uznać go za snoba, wyniosłego gbura, ale nic bardziej mylnego. Wcale nie uważa się za lepszego od kogokolwiek. On dla Julii gotów by oddać wszystko. No i jest jeszcze wsparciem, kiedy najbardziej tego potrzebuje. Czy ona w końcu wyzna mu prawdę? A czy i on nie skrywa jakiejś tajemnicy...? 

Widzimy, jak ważne jest, by szczerze mówić o swoich uczuciach i sobie. By mieć odwagę być sobą. By nie zatajać faktów ze swojego życia, jeśli chce się zbudować coś prawdziwego i trwałego. Książka pokazuje, że człowieka nie definiuje status materialny, ale to, kim jest i jak traktuje innych. Pieniądze nie zapewnią nam szczęścia, ale mogą pomóc w realizacji planów, dać poczucie bezpieczeństwa. 

"Potrzebowałam, by pokazał mi, że mój status materialny nie stanowi dla niego problemu. Niby wiedziałam, że tak jest, ale podświadomie uważałam, że to książę wybiera Kopciuszka, a nie Kopciuszek księcia. Gorzej, że książę był niezwykle nieśmiały, a ja nic a nic nie chciałam, żeby się zmienił."

Autorka doskonale łączy humor z poważniejszymi tematami. Jest tu tyle zabawnych, wręcz absurdalnych sytuacji i zdarzeń, że uśmiech długo nie schodzi nam z twarzy. Fajnie zostało przedstawione życie studenckie. Interesująco wypada także ukazanie np. zajęć w prosektorium. Książka jest również nieco refleksyjna, a nade wszystko bije z niej prawda. Przypomina, że życie nie zawsze jest kolorowe i wymaga na nas podejmowania decyzji, które nie będą należeć do najłatwiejszych. 

Z drobnych nieścisłości wychwyciłam jedynie to, że w Warszawie (z tego co zdążyłam się zorientować, jeżdżąc od czasu o czasu do stolicy) nie ma czegoś takiego jak osobna karta na metro, a funkcjonuje karta miejska obejmująca wszystkie środki transportu.  

"Nieśmiały chłopak od trzech atlasów" to zabawna, wzruszająca, inna niż wszystkie historia. To książka o życiowych przeszkodach, pokonywaniu nieśmiałości, walce o siebie, poświęceniu, prawdziwej przyjaźni, o tym, by nie oceniać innych przez pryzmat pieniędzy. Jestem pewna, że pokochacie Nestora, jego rumieńce, Julię oraz liściki, jakie do siebie piszą. 

Współpraca reklamowa z Autorką i Wydawnictwem Natios

Emerald Blues - Agnieszka Jakóbiec

 

Tytuł: Emerald Blues 

Autor: Agnieszka Jakóbiec 

Wydawnictwo: Magia Słów

Liczba stron: 500

Ocena: 8/10

Po związku, który zakończył się, zanim zdążył się na dobre rozpocząć, Zosia postanawia zmienić otoczenie.

Przenosi się do Dublina za namową swojej najlepszej przyjaciółki, która od dwóch lat tam mieszka. W Polsce zostawia swojego starszego o osiem lat brata Mattiego – najbliższą rodzinę, odkąd ich rodzice tragicznie zginęli dziesięć lat wcześniej.
Podczas pierwszego urlopu spędzonego w Polsce ścieżki Zosi krzyżują się z Karolem – nowym zawodnikiem drużyny piłkarskiej jej brata, który kilka miesięcy wcześniej przeprowadził się do ich miasta. Karol jest równolatkiem Mattiego i facetem doświadczonym przez życie. Wyznaje Zosi, że ma za sobą nieudany związek i rozwód.
Oboje dobrze czują się w swoim towarzystwie. Oboje leczą rany i są nieufni. Zauroczenie powoli rozwija się w uczucie, któremu przeszkadzają niewystarczający czas, nieuniknione rozłąki i dzieląca ich odległość. Po drugiej wizycie Zosi w Polsce, podczas świąt, oboje zdają sobie sprawę, że nie chcą żyć bez siebie. Dają szansę sobie i związkowi.
Jednak Karol musi wyznać Zosi jeszcze jedno…
Los płata figle, a świat jest mały. Przeszłość przypomina o sobie i dogania Zosię, pomimo dwóch tysięcy kilometrów dzielących ją od domu.
Czy uczucie jest mocniejsze od poczucia winy i pozwoli zaakceptować rzeczywistość, na którą nieznajomy już dawno wpłynął?

Czy Zosia będzie w stanie pogodzić się z nowymi okolicznościami w imię miłości?

A to wszystko z barwnym opisem irlandzkich zakątków w tle, garścią przepisów kulinarnych z Zielonej Wyspy oraz sporą dawką przebojów wszechczasów.

Zosia po nieudanym związku za namową przyjaciółki przenosi się do Dublina. Podczas urlopu w Polsce poznaje Karola - piłkarza z drużyny jej brata Mattiego. Rodzi się między nimi uczucie. Jednak jest tajemnica, która może przekreślić ich wspólną przyszłość. Świat jest mały, o czym boleśnie przekona się Zosia. Czy mimo to miłość może wygrać z nieprzewidywalnością losu? 

"Jestem cholernym tchórzem i idiotą. Nienawidzę się za to. Rodzice nie byliby dumni ze mnie w tej chwili. Nie tak mnie wychowywali."

Zosia i Karol nie rzucają się na oślep w płomienny romans. Są niepewni, ostrożni w okazywaniu uczuć. Relacja bohaterów rozwija się w subtelny sposób, co prawda oparta jest na chemii, ale też towarzyszy im lęk, więc stopniowo będą budować wzajemne zaufanie. Muszą uwierzyć, że mogą kochać i być kochanymi. Obserwujemy tu trudny proces leczenia traum. Widzimy, jak przeszłość wpływa na decyzje bohaterki.

Warto również zwrócić uwagę na siłę więzów rodzinnych. To jak w gorszych chwilach życia ważne jest wsparcie. Wspaniale została nakreślona więź między rodzeństwem - Zosią i Mattim.

Karol skrywa pewną tajemnicę, której pokrótce można się domyślić, ale i tak pod tym względem fabuła trzyma w napięciu. 

"Mówią, że nie ma czegoś takiego jak "dawno temu". Są za to wspomnienia, które mają znaczenie i takie, które go nie mają."

Agnieszka Jakóbiec barwnie oddała piękno Irlandii, te wszystkie zakątki, lokalne zabytki, deszczowe ulice Dublina czy kulinarne przepisy... aż chciałoby się tam znaleźć. Niezwykle urzekł mnie ten plastyczny melancholijny klimat mglistej Szmaragdowej Wyspy z jej surowością przyrody.

Tempo akcji jest spokojne, zwłaszcza w pierwszej połowie książki dość mocno wyważone. Więcej tu przemyśleń głównej bohaterki, jej aklimatyzacji w Dublinie, dylematów jako emigrantki, tęsknoty.

"Emerald blues" to pełen ciepła i nadziei, urzekający romans o leczeniu traum, lękiem przed ponownym zaufaniem, poczuciu winy, przebaczeniu, przezwyciężaniu słabości, szukaniu nowej drogi. Czy miłość rzeczywiście nie zna granic, odległości ani tajemnic? Wszak tylko od nas samych zależy czy będziemy szczęśliwi. Macie w planach wybrać się na Zieloną Wyspę?

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Magia Słów 

Bez planu B - Wioletta Piasecka

 

Tytuł: Bez planu B

Autor: Wioletta Piasecka 

Wydawnictwo: Skarpa Warszawska 

Liczba stron: 384

Ocena: 9/10

Nowe wydanie „Bez planu B” Wioletty Piaseckej – autorki takich bestsellerów jak „Chata pod starym świerkiem” czy „Sekret bibliotekarki”.

Renata ma wspaniałą rodzinę, wciąż jednak szuka poklasku w towarzystwie i w życiu zawodowym. Ewa zaś jest singielką, która stawia na karierę w korporacji. Nie ma czasu na rodzinę, przyjaźń czy choćby przelotne romanse.

Niespodziewanie w firmie, w której pracują, dochodzi do zmiany prezesa. Stery w korporacji i w życiu przejmują intrygi, plotki i wzajemne oskarżenia. Przyjaźń kobiet przeradza się w rywalizację, a ich wybory zaskakują.

Naraz na ich drodze pojawia się… No właśnie! Co takiego wywróci życie Renaty i Ewy do góry nogami? Czy znajdą w sobie odwagę, by zmierzyć się z igraszkami losu?

Czasem trzeba zaufać życiu. To ono pisze najlepsze scenariusze.

"Bez planu B" jest jedną z pierwszych powieści Wioletty Piaseckiej. Książka dostała odświeżoną szatę graficzną, więc może poszeżyć swoje grono czytelników o nowych odbiorców.

Poznajemy Renatę i Ewę - dwie zupełnie różne osobowości i charaktery. To kobiety, które mają odmienne pragnienia i priorytety. Aż dziw bierze, że kiedyś łączyła je przyjaźń, a dziś rywalizacja w pracy. Gdy w firmie dochodzi do zmiany prezesa, robi się jeszcze gorzej, pojawiają się intrygi, plotki, wzajemne oskarżenia i zawiść. Maski opadną. Czy dla głodu sukcesu i chorych ambicji warto przekreślać przyjaźń, na którą pracowało się latami? Jakim szefem okaże się nowy mężczyzna? I czy kobiety mają przygotowany plan B? 

Sylwetki bohaterów zostały świetnie skrojone. Są zarówno ci pozytywni, ale również i czarne charaktery. Kłamstwa, machlojki, zdrady, bezwzględne, bez skrupułów dążenie do celu kosztem innych - nie ma zmiłuj! Ich życie wywraca się do góry nogami, dzieje się naprawdę dużo. Następują niespodziewane zwroty akcji, które prowadzą do zaskakujących rozwiązań. Bohaterki zmierzą się z wyzwaniami, przejdą metamorfozę, zmienią swoje życie, będą musiały podjąć trudne decyzje. 

"Ludzie nie chcą, by dzielono się z nimi smutkami, którym nie można zaradzić już, natychmiast. Odsuwają się, jakby smutkiem można było się zarazić (...) A przecież wtedy właśnie najbardziej potrzebujemy wsparcia przyjaciół."

Autorka zwraca również uwagę na to, by potrafić zachować proporcje między pracą a życiem osobistym. Praca pracą, ale nie kosztem rodziny. Historia przypomina o tym, co w życiu najważniejsze. Zawsze mamy wybór, którą ścieżką podążać. Szczęścia często szukamy gdzieś daleko, a nie dostrzegamy tego, co mamy najbliżej siebie. Czasem też nie doceniamy tego, co mamy, dopóki tego nie stracimy. A porażki? Jak sobie z nimi radzimy? Wiadomo, że nie jest łatwo, ale nie powinniśmy zbyt mocno się nimi przejmować, bo los może jeszcze nie raz nas czymś pozytywnie zaskoczyć. 

"Mówi się, że to nie szata zdobi człowieka, ale to nieprawda. Oceniamy ludzi na podstawie ubioru, drobnych gestów, uśmiechu lub jego braku. Nie interesuje nas, co człowiek przeszedł w życiu, co poświęcił, czego zaniechał, kogo stracił, znajdując się w tym miejscu, w jakim się znalazł. Jak już kogoś zaszufladkujemy, to bardzo trudno go z tej szuflady przenieść."

"Bez planu B" to wzruszająca, pełna emocji i życiowej mądrości powieść o tym, że najlepszy plan to brak planu. To książka o przyjaźni, lojalności, błędach, podróży w głąb siebie, ale i tej egzotycznej oraz o tym, że czasem trzeba coś stracić, by docenić, to, co mamy. Lektura gorzka, ale i dająca nadzieję. Zdecydowanie można się w niej przejrzeć jak w lustrze. 

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Skarpa Warszawska 

Pozwól mi być przy tobie - Natalia Sońska

 

Tytuł: Pozwól mi być przy tobie 

Cykl: Niczego już nie obiecuj (tom 2)

Autor: Natalia Sońska

Wydawnictwo: Skarpa Warszawska 

Liczba stron: 336

Ocena: 8/10

Czy można na nowo zaufać komuś, kto już raz złamał serce?

Laura wie, jak smakuje porzucenie. Wie też, że raz utracone zaufanie nie wraca ot tak - bez lęku, bez wątpliwości, bez bólu. Kiedy Wojtek ponownie pojawia się w jej życiu, oboje są już innymi ludźmi. On gotów jest czekać i walczyć. Ona - rozdarta między głosem serca a rozsądkiem - boi się zaryzykować.

Tymczasem w ich najbliższym otoczeniu miłość również przechodzi próbę. W przeddzień ślubu Julka otrzymuje zdjęcia, które mogą zniszczyć wszystko. Zdrada, wstyd i ucieczka wystawiają uczucia na ciężką próbę, a decyzje podjęte w strachu mogą kosztować więcej, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać.

Gdy przeszłość Wojtka wraca, a życie brutalnie przypomina, że wszystko można stracić w jednej chwili, Laura staje twarzą w twarz z tym, czego boi się najbardziej: że jeśli nie wybaczy, zostanie jej tylko żal.

Ale czy można znów zaufać komuś, kto już raz odszedł?

I czy miłość wystarczy, gdy lęk wciąż szepcze, że historia może się powtórzyć?

Pełna napięcia opowieść o drugich szansach, ryzyku i o tym, że czasem największym dowodem miłości jest decyzja, by zostać - bez względu na wszystko.

"Pozwól mi być przy tobie" jest drugim tomem serii Niczego już nie obiecuj. Kolejny raz spotykamy się z Laurą i Wojtkiem, by sprawdzić, jak mają się u nich sprawy sercowe, czy są razem?

Tym razem Natalia Sońska skupiła się na rozważaniach bohaterów, niepewności i nieustannych uczuciowych rozterkach Laury. Bo kobieta już raz była porzucona. Ponowne pojawienie się w jej życiu Wojtka sprawia, że zaczyna toczyć walkę z samą sobą. Nie jest jej łatwo znów zaufać. Towarzyszy jej związany z tym lęk, ból i mnóstwo wątpliwości. Wszystkie te przemyślenia prowadzone są kosztem dynamizmu akcji. Kwestia ta może być istotna dla kogoś, kto oczekuje żwawszego tempa fabuły. 

"Czy po tylu latach, mając w pamięci to, jak bardzo przez niego cierpiałam, chcę zaryzykować?"

Równolegle obserwujemy historię Julki, która w przeddzień ślubu otrzymuje zdjęcia, które mogą zniszczyć wszystko. Zdrada, wstyd, ucieczka, decyzje podjęte pod wpływem strachu - czy jest szansa na uratowanie związku? 

Czy mimo poczucia zawiedzenia, nie warto czasem, jest podjąć ryzyko i raz jeszcze zaufać? Dać sobie szansę na miłość i szczęście? Są takie sytuacje, kiedy w jednej chwili można wszystko stracić. Co wtedy będziemy czuli? Smutek, żal za niewykorzystaną szansą? Czy wystarczą nam jedynie wspomnienia? Podobało mi się pokazanie cierpliwości i gotowości do walki o drugą osobę. Codzienna obecność, nie tylko w radościach, ale przede wszystkim w trudnych chwilach, rozmowy, drobne gesty - to największy dowód miłości. 

"Bo szczęście ostatecznie się nie trafia, to my musimy na nie zapracować, wyciągnąć po nie ręce. To od nas zależy, jak ono wygląda i czy nas satysfakcjonuje."

Książka utrzymana jest w tonie bardziej nostalgicznym i refleksyjnym niż jej poprzedniczka. Autorka nie daje nam prostych odpowiedzi i rozwiązań ani nie ocenia bohaterów. Historia ta pozwala zatrzymać się na chwilę i zastanowić nad własnym życiem, wyborami i wysunąć odpowiednie wnioski. 

"Pozwól mi być przy tobie" to ciepła, wzruszająca powieść o walce serca z rozumem, potrzebie bliskości, ciężarze niedopowiedzeń, przebaczeniu, drugich szansach oraz wartości zaufania i szczerości. To książka o tym, co czujemy, a tym, czego się boimy. 

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Skarpa Warszawska 

To, czego chcę - Joanna Kruszewska

Tytuł: To, czego chcę 

Autor: Joanna Kruszewska 

Wydawnictwo: Lucky

Liczba stron: 496

Ocena: 9/10

Czasem prawdziwy dom znajdujemy nie tam, gdzie ktoś nas zaprasza, lecz przy kimś, kto pojawia się, gdy najbardziej potrzebujemy drugiej szansy.

Po trudnym małżeństwie i rozwodzie Marzena wreszcie zaczyna czuć, że stoi na własnych nogach - prowadzi firmę, kupuje dom i powoli buduje życie, w którym jest miejsce na spokój, ciszę i wiernego towarzysza - wielkiego owczarka niemieckiego.

W jej codzienności jest też Karol. Z dalekich Włoch przysyła opowieści o słońcu, morzu i innym tempie życia.

Kiedy nadchodzi zima, pojawia się Maciej - bezdomny lekarz z przeszłością, o której wolałby nie mówić. Początkowo jest tylko kimś, komu za wszelką cenę trzeba pomóc.

Stopniowo Marzena zaczyna dostrzegać, że najważniejszych wyborów dokonujemy wtedy, gdy się ich najmniej spodziewamy.

TO OPOWIEŚĆ O POWRACAJĄCYM ZAUFANIU, O ODWADZE ZACZYNANIA OD NOWA.

Marzena ma za sobą nieudane małżeństwo i rozwód. Zaczyna wszystko na nowo. W jej życiu jest Karol, mieszkający we Włoszech, który śle jej listy opatrzone pięknymi zdjęciami. Prowadzi winnicę i chciałby, aby do niego dołączyła. Jednak czy jego marzenia to również i jej? Kobieta poznaje też Macieja - bezdomnego lekarza z bolesną przeszłością. Początkowo widzi w nim człowieka, któremu trzeba koniecznie pomóc. Później dużo ze sobą rozmawiają. Co z tego wyniknie? 

"Czasem prawdziwy dom znajdujemy nie tam, gdzie ktoś nas zaprasza, lecz przy kimś, kto pojawia się, gdy najbardziej potrzebujemy drugiej szansy."

Joanna Kruszewska poruszyła szereg trudnych społecznie tematów. Jest to emocjonalna przemoc w małżeństwie, uzależnienie od drugiej osoby, bezdomność, alkoholizm czy toksyczne relacje na linii dorosły syn-rodzice. Pojawia się również samotność, potrzeba bliskości czy wykluczenie społeczne.

Autorka wiernie oddała emocje, jakim poddawani byli bohaterowie. Niejednokrotnie miałam wrażenie, że towarzyszę im w ich niełatwej codzienności. 

Chyba każdy z nas wie, jak trudno jest zacząć od nowa po bolesnych doświadczeniach. Postać Marzeny pokazuje, że jest to możliwe. Kobieta znajduje w sobie siłę, by zawalczyć o siebie. Nie pozwala, aby przeszłość przejęła nad nią kontrolę. Próbuje odbudować poczucie bezpieczeństwa i ponownie zacząć ufać.

"Czas ma to do siebie, że nienadrabialny jest. Przepada bezpowrotnie, a zostawia po sobie jedynie naukę. Albo się tę lekcję przyjmie, albo będzie się popełniało te same błędy, trwoniąc kolejne, nieliczne i cenne minuty."

Jest też tu miejsce na sporo refleksji. Zdarza się, że często oceniamy innych po pozorach, nie mając pojęcia, co dana osoba przeżyła, jaki ciężar problemów dźwiga na swoich barkach. Autorka przypomina, jak ważną rolę odgrywa w naszym życiu drugi człowiek. Los bowiem stawia na naszej drodze ludzi właśnie wtedy, kiedy najbardziej ich potrzebujemy.

"To, czego chcę" to ciepła, refleksyjna, poruszająca, dająca nadzieję powieść o skomplikowanych relacjach rodzinnych, trudnych decyzjach i dojrzewaniu do nich, poszukiwaniu samego siebie, odbudowywaniu zaufania, odwadze zaczynania od nowa. To książka udowadniająca, że życie czasem ma dla nas przygotowaną drugą szansę i tylko od nas zależy, czy i w jaki sposób ją wykorzystamy. 

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Lucky 

Czas milczenia - Joanna Nowak

 

Tytuł: Czas milczenia 

Cykl: Dziedzictwo popiołów (tom 2)

Autor: Joanna Nowak 

Wydawnictwo: Replika

Liczba stron: 320

Ocena: 9/10

Kolejny tom sagi “Dziedzictwo popiołów: opisuje losy Alicji Zdanieckiej skazanej na zesłanie do Tobolska oraz Celiny, córki hrabiego Sosnowskiego. Alicja Zdaniecka mieszka na warszawskich Nalewkach. Emocjonalnie zmanipulowana przez szwagierkę bierze na siebie winę za czyny popełnione przez brata, zostaje skazana na zesłanie bez możliwości powrotu do ojczyzny. Odbywa ciężką podróż na Syberię, w trakcie której zaprzyjaźnia się z Krystyną, matką małego Józia. W trakcie podróży ciężko choruje. Krystyna organizuje dla niej pomoc od rosyjskiego strażnika, który wyraźnie zainteresował się Alicją.

Wsparcie żołnierza doprowadza do ostracyzmu względem Alicji i Krystyny. Rodacy uważają je za zdrajczynie bratające się z wrogiem. Marcelina Sosnowska, zwana Celiną, wraca do rodzinnej Sosnówki z warszawskiej pensji po zamachu na cara. Wyrwana z dotychczasowego środowiska początkowo nie potrafi odnaleźć się we dworze. Męczą ją kłótnie między rodzicami, którzy, odkąd sięgała pamięcią, nigdy nie dochodzili do porozumienia.

"Czas milczenia" jest drugim tomem sagi Dziedzictwo popiołów, w którym śledzimy dalsze losy Alicji Zdanieckiej skazanej na zesłanie do Tobolska oraz Celiny, córki hrabiego Sosnowskiego. W wyniku manipulacji ze strony szwagierki, młoda kobieta bierze na siebie winę za czyny swojego brata, w wyniku czego zostaje skazana na zesłanie bez możliwości powrotu do ojczyzny. W trakcie wycieńczającej podróży na Syberię ciężko choruje. Zaprzyjaźniona z nią Krystyna organizuje pomoc od rosyjskiego strażnika, który wyraźnie zainteresował się Alicją. Wsparcie żołnierza doprowadza do ostracyzmu względem obu kobiet. Uważane są za zdrajczynie, bratające się z wrogiem. Równolegle poznajemy losy Celiny Sosnowskiej, która po zamachu na cara wraca z warszawskiej pensji do rodzinnego dworu w Sosnówce, próbując odnaleźć się w nowej, surowej rzeczywistości.

Joanna Nowak doskonale oddała mroczne realia XIX-wiecznych zesłań na Syberię. Osobiste tragedie bohaterów zostały tu połączone z brutalną prawdą historyczną. Opisy katorgi, chorób, przeraźliwego zimna, głodu, strachu, zmęczenia, upokorzenia i bezwzględności carskiego systemu są niezwykle sugestywne i emocjonalne. Nie sposób obok tego wszystkiego przejść obojętnie. 

Autorka skupiła się na psychologicznej głębi bohaterek, zmuszonych do walki o przetrwanie. Ekstremalne warunki, jakie przyszło im znosić, weryfikują ludzką moralność i człowieczeństwo. Ale w walce o przeżycie honor schodzi na dalszy plan. Uprzedzenia i ostracyzm zmuszają do refleksji nad tym, czym w obliczu śmierci jest lojalność narodowa. A ta była czarno-biała. Takim światłem w tym brutalnym świecie była przyjaźń między Alicją a Krystyną. Głęboka empatia, solidarność i matczyne poświęcenie chwytają za serce. 

"Ludze traktowali ją niczym zdrajczynie, bo ośmieliła się żyć. Chyba lepiej, aby zmarła w męczarniach gdzieś na pustkowiu, niż przyjęła pomoc strażnika."

Przeciwwagą dla sytuacji Alicji jest wątek Celiny. Ona też niejako znajduje się we więzieniu. To złota klatka konwenansów i rodzinnych oczekiwań w cieniu carskiego terroru. Zostaje zmuszona przez ojca do powrotu do rodzinnego dworu w Sosnówce. Obserwujemy tu konflikt pokoleniowy i klasowy. O ile hrabia, ojciec dziewczyny rehabilituje się w naszych oczach, to postępowanie matki trudno zrozumieć. I to zarówno względem córki, jak i męża. Widzimy tu, jak często dopiero zaczynamy doceniać to, co mamy, dopóki tego nie stracimy. 

"Miłość jednak bolała stokroć bardziej niż świadomość bezprawia armii. Dotyka najczulszych strun serca, wciąż przypominając o sobie delikatnymi ukłuciami."

"Czas milczenia" to pełna bólu i napięcia powieść o niesprawiedliwości, poświęceniu, trudnych wyborach, uczuciach silniejszych niż strach, walce o przetrwanie, harcie ducha, determinacji, próbie zachowania człowieczeństwa i godności oraz bezwzględnym przeznaczeniu. To książka, która porusza i zmusza do refleksji. 

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Replika