Dziewczyna w kolorze nadziei - Magdalena Kordel

 

Tytuł: Dziewczyna w kolorze nadziei 

Autor: Magdalena Kordel 

Wydawnictwo: W.A.B.

Liczba stron: 368

Ocena: 8/10

Natalia przyjechała do Warszawy szukając bezpieczeństwa, spokoju i jakiejś szansy dla siebie. W końcu znalazła dobrą pracę w firmie zajmującej się renowacją mebli. Pojawia się upragniona stabilizacja. Dziewczyna jest zadowolona, choć nie prowadzi bujnego życia towarzyskiego ani uczuciowego i ciągle prześladują ją bolesne wspomnienia.

Pewnego dnia misternie układaną codzienność Natalii burzy upokarzająca próba napaści ze strony jednego z pracowników. Choć niczemu nie zawiniła, konsekwencje mogą spaść właśnie na nią, a na dodatek sprawca należy do rodziny szefa.

Pełna humoru i ciepła opowieść o budowaniu na nowo swojego miejsca na ziemi i o tym, że nawet po najtrudniejszych doświadczeniach można odnaleźć wiarę w miłość i bliskość.

Poznajemy Natalię, która po traumatycznych przeżyciach przyjechała do Warszawy szukając bezpieczeństwa, spokoju i szansy na nowy początek. Znajduje dobrą pracę w firmie zajmującej się renowacją mebli, co daje jej upragnioną stabilizację. Dziewczyna jest zadowolona, choć nie prowadzi bujnego życia towarzyskiego ani uczuciowego i ciągle prześladują ją bolesne wspomnienia. Pewnego dnia jej spokojną codzienność burzy upokarzająca próba napaści ze strony jednego z pracowników. Choć niczemu nie zawiniła, konsekwencje mogą spaść właśnie na nią, a na dodatek sprawca należy do rodziny szefa.

"Nie można karmić się wspomnieniami, bo gdy tak się dzieje, już się nie żyje, a jedynie wegetuje."

Magdalena Kordel postawiła na wielowątkowość i sporą ilość bohaterów. Ma to swoje zalety, bo za ich sprawą możemy niejednokrotnie się uśmiechnąć (zwłaszcza z donżuana Jarusia), a przede wszystkim zmuszają one Natalię do wyjścia z bezpiecznej skorupy, dając jej przy tym ogrom bezinteresownego wsparcia. Ogromnie polubiłam Eugeniusza, Bożenkę, Nastkę, ale był też i czarny charakter...

Natalia nosi w sobie głębokie traumy i lęki. Każde zbliżenie do drugiego człowieka wymaga od niej przełamywania wewnętrznego oporu. Bernard staje się dla niej ostoją, symbolem bezpiecznej przystani. Cechuje go cierpliwość, delikatność i brak nacisku, co pozwala dziewczynie powoli odbudowywać wiarę w mężczyzn. Ich uczucie nie rodzi się z nagłego porywu serca, ale rozwija się stopniowo, na fundamencie codziennej bliskości i wzajemnego szacunku. W obliczu zagrożenia (w tym wypadku napaści w pracy) Natalia na nowo zamyka się w sobie i próbuje uciekać od rodzącego się uczucia. Ważna jest tu do podkreślenia postawa mężczyzny, który wspiera ją w walce z niesprawiedliwością zawodową.

"(...) w życiu najważniejsze jest teraz. Jutro dopiero będzie. Wczoraj już było. Nawet jeżeli tam zostawiłaś kawał serca, to nie ma do tego powrotu. A teraz daje ci to, co widzisz. I trzeba brać to, co jest dla nas dobre."

Wątek renowacji mebli stanowi metaforę przywracania blasku zniszczonym przedmiotom. Można go porównać do procesu wewnętrznego leczenia Natalii.

Historia pokazuje, że nawet po najtrudniejszych doświadczeniach można odnaleźć wiarę w miłość i bliskość. Cechuje ją optymistyczny wydźwięk. Udowadnia, że po każdej życiowej burzy w końcu wychodzi słońce. Że przy pomocy życzliwych osób wszystko staje się łatwiejsze.

"Dziewczyna w kolorze nadziei" to ciepła, podszyta humorem powieść o budowaniu życia na nowo, godzeniu się z bolesną przeszłością i odnajdywaniu siły do walki o własne szczęście. To lektura niosąca spokój, wiarę w ludzi oraz ucząca dystansu do problemów.

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem W.A.B.

Family - Dagmara Kiona

Tytuł: Family

Autor: Dagmara Kiona

Wydawnictwo: Magia Słów

Liczba stron: 312

Ocena: 8/10

Niektóre nie mówią o niewinności.

Czasem powinny zakończyć się tam, gdzie zaczęły.

Nie w każdej historii świat może się zakochać.

A jednak są takie, w których nie musi.

Boks, Bezdomność, Brak zaufania,

Vs.

Biznes, Bezpieczeństwo, Dom dziecka

Posiadanie domu to wyobrażenie na granicy luksusu dla kogoś, kto nigdy go nie stworzył. Po drugiej stronie jest ktoś, kto zrealizuje każdy z niczego. A kiedy nadejdzie spotkanie, najważniejszy okaże się wybór: czy można kochać, nie wiedząc, czym jest miłość?

To historia o dojrzewaniu młodych ludzi, samotności i lękach, które uporczywie wracają, a także o rzuconej rękawicy - spróbujesz?

Kiara i Stefan. Oboje z trudną przeszłością. Tak różni, a jednak tak podobni. Ona ucieka. On gotów zrobić dla niej wszystko, tylko czy tajemnice pozwolą im być razem...? 

Dagmara Kiona zestawia ze sobą dwa skrajnie różne światy na zasadzie ostrych kontrastów. Poruszamy się w tematyce boksu, bezdomności i domu dziecka. Rzeczywistość przedstawiona została bardzo surowo, bez upiększania, pełna jest braku zaufania i walki o przetrwanie. Na drugim biegunie mamy świat pozornej stabilizacji i bezpieczeństwa wielkiego biznesu. To właśnie on staje się tłem dla spotkania bohaterów. Uwypuklono tu różnice klasowe i emocjonalne między postaciami.

"Przepych mnie przerażał. Wygląd Stefana podniecał. Nie pasowałam do tego standardu. Zawsze byłam dziewczyną z nizin. Cały ten szajs wolałabym oddać potrzebującym."

Obserwujemy proces dojrzewania bohaterów. Są to młodzi ludzie, popełniający błędy, podejmujący złe decyje i mierzący się z ich konsekwencjami, zmagający się z lękami i brakiem zaufania, które źródło mają w przeszłości. Ich ciężkie doświadczenia są trudne do udźwignięcia nie tylko przez nich samych, ale i czytelnika. Autorka nie unika trudnych tematów, takich jak samotność, poczucie wyobcowania czy poszukiwanie własnej tożsamości. 

Najbardziej wstrzasnęły mną wątki dotyczące dzieci z sierocińca. To obraz naznaczony bólem, cierpieniem, niesprawiedliwością i bestialstwem. Czytając to wszystko, momentami nie mogłam uwierzyć, że coś takiego może mieć miejsce. 

Z powieści wyłania się temat to głębszej analizy tego, gdzie przebiegają granice miłości w świecie naznaczonym przez brak wzorców i trudną przeszłość. Czy można kochać, nie wiedząc, czym jest miłość? Czy osoba, która nigdy nie zaznała miłości, jest w stanie ją zbudować od zera?

Wątek boksu nie jest tu jedynie sportowym tłem, ale pełni kluczową rolę do tego, by zrozumieć bohaterów i to, z czym się zmagali. Boks można porównać z brutalną rzeczywistością ulicy - w tym przypadku bezdomnością. Aby przetrwać potrzeba do tego siły i determinacji. Dosłownie jak na ringu. Sport, który wymaga dyscypliny, jest tu sposobem na radzenie sobie z traumami z przeszłości. 

Minimalistyczna forma, brak nadmiernego sentymentalizmu, głęboka treść psychologiczna, nieszablonowe podejście do romansu - to lektura, która długo nie daje o sobie zapomnieć. 

"Family" to poruszająca, zmuszająca do refleksji powieść o tym, czym dla każdego z nas jest bliskość i miłość. Uderza autentycznością, surowością przedstawionej rzeczywistości i emocjonalną głębią. Podejmiecie rzuconą rękawicę i zmierzycie się z własnymi uprzedzeniami i lękami? 

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Magia Słów

Theo z Golden - Allen Levi

 

Tytuł: Theo z Golden 

Autor: Allen Levi 

Wydawnictwo: Media Rodzina 

Liczba stron: 416

Ocena: 8/10

Powieść o potędze anonimowej hojności i życzliwości oraz zachwycie nad sztuką i życiem. To arcydzieło, panaceum na cynizm i zniechęcenie, balsam dla duszy.

Wydana własnym sumptem autora stała się bestsellerem „New York Timesa” i fenomenem czytelniczym.

Pewnego wiosennego ranka w miasteczku Golden na południu USA pojawia się niznajomy. Nikt nie wie, skąd przybył ani dlaczego.

Theo, bo tak ma na imię, zadaje mnóstwo pytań, ale sam unika odpowiedzi.

Theo odwiedza miejscową kawiarnię, której wnętrze zdobią dziewięćdziesiąt dwa szkice ołówkiem, autorstwa miejscowego artysty, przedstawiające mieszkańców Golden. Theo kupuje portrety, jeden po drugim, i oddaje je „prawowitym właścicielom”, z którymi się zaprzyjaźnia i których życie odmienia. Każde takie zdarzenie to nowa opowieść.

Pewnego wiosennego ranka w miasteczku Golden na południu USA pojawia się nieznajomy. Nikt nie wie, skąd przybył ani dlaczego. To Theo, bohater bardzo nietypowy, zagadkowy, który zadaje mnóstwo pytań, ale sam unika odpowiedzi. Mężczyzna odwiedza miejscową kawiarnię, której wnętrze zdobią dziewięćdziesiąt dwa szkice ołówkiem, autorstwa miejscowego artysty, przedstawiające mieszkańców Golden. Theo kupuje 92 portrety, jeden po drugim, i oddaje je „prawowitym właścicielom”, z którymi się zaprzyjaźnia i których życie odmienia na lepsze. Każde takie zdarzenie to nowa opowieść.

"Theo z Golden" to powieść, jakiej jeszcze nie czytałam. Nie da się jej zamknąć w konkretnych ramach gatunkowych. Znajdziemy tu zachwyt nad sztuką i życiem. Jest swoistym lekiem na duszę. W świecie, gdzie króluje cynizm i zniechęcenie, lektura ta daje ukojenie, pozwala wierzyć, że są wśród nas jeszcze życzliwi, szczerzy ludzie. 

Allen Levi zwraca uwagę na anonimową hojność, ofiarowywanie czasu i prawdziwego zainteresowania, drobne gesty, które potrafią zmienić społeczność. Równie ważna okazuje się być umiejętność przyjmowania. Nie wystarczy patrzeć, ale widzieć prawdziwie, dostrzegać. Trzeba wierzyć, że w każdym człowieku tkwi gdzieś wspaniałomyślność, empatia i dobroć, które łączą ludzi, tworząc bliskie przyjacielskie więzi. 

"Nie ma nic krzepiącego w manifestowaniu własnego smutku, ale wypieranie się również jest bezsensowne. Poza tym nie da się wykluczyć pewnej pięknej ewentualności: ze smutku może również wyrosnąć wielka miłość, trzeba jednak właściwie do niego podejść. Smutek sprawia, że gorzkniejemy lub mądrzejemy. Wybór należy do nas."

Autor porusza także trudne tematy, takie jak bezdomność, choroby psychiczne, strata, samotność, wojna i przemoc domowa, sens życia. A wszystko to w towarzystwie miłości i nadziei. I choć historia jest fikcyjna, to emocje, jakie wywołuje, są prawdziwe. 

Zachwyca też klimat małego urokliwego prowincjonalnego miasteczka. Ta kameralna ciepła atmosfera sprawia, że czujemy się jak u siebie w domu. Tu każdy zna każdego, a więzi międzyludzkie są autentyczne.

"Theo z Golden" to piękna, subtelna, wzruszająca, ale i wywołująca uśmiech powieść o wartości bycia dobrym człowiekiem, sile życzliwości, zachwycie nad sztuką i życiem. To książka płynąca spokojnym nurtem, wywołująca refleksje, pozwalająca zwolnić w codziennym pędzie, podnosząca na duchu. Przypomina o tym, co w życiu najważniejsze. 

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Media Rodzina 

To nie było na zawsze - Gabriela Gargaś

 Tytuł: To nie było na zawsze 

Autor: Gabriela Gargaś 

Wydawnictwo: Filia

Liczba stron: 416

Ocena: 9/10

Czy można zbudować nowe życie na fundamentach dawnego bólu?

Zamojszczyzna, czas wojny. Łucja i Janek byli tylko dziećmi, gdy los wystawił ich na najcięższą próbę. Wspólne przetrwanie piekła pacyfikacji połączyło ich więzią, której czas nie zdołał zatrzeć, choć powojenna zawierucha rozdzieliła ich drogi na lata.

Warszawa, lata pięćdziesiąte.

Stolica mozolnie podnosi się z gruzów, a bohaterowie próbują poskładać swoją codzienność. Janek cegła po cegle wznosi fundamenty nowego świata. Łucja ucieka w rutynę, by zagłuszyć wspomnienia wojennego chaosu. Gdy spotykają się po latach, okazuje się, że przeszłość wcale nie została zamknięta. Między dawnymi przyjaciółmi rodzi się uczucie, które nie powinno mieć prawa bytu.

Janek jest związany z Zuzanną – piękną kobietą, która coraz bardziej pogrąża się w chorobie i własnych obsesjach. Kiedy losy żony Janka splatają się z mroczną tajemnicą śmierci pewnego literata, bohaterowie stają przed dramatycznym pytaniem: czy miłość daje prawo, by porzucić odpowiedzialność za drugiego człowieka?

Fabuła powieści osadzona została w czasach II wojny światowej i w latach pięćdziesiątych w Warszawie. Poznajemy Łucję i Janka - dzieci, które przeszły piekło wojny. Ledwie się poznali, ale zawiązała się między nimi więź silniejsza niż wszystko inne. Los ich rozdzielił, a po latach spotykają się ponownie. Rodzi się między nimi uczucie, które nie powinno się zdarzyć, przyszło nie w porę.

"(...) - Wiem, jak to jest cierpieć, i widziałam, jak ludzie cierpią z miłości, niespełnionej, albo takiej, co przyszła nie w porę."

Gabriela Gargaś przenosi nas do czasów, gdzie strach mieszał się z wolą walki. Gdzie dzieci nie miały prawa być dziećmi. I gdzie, aby przetrwać, trzeba było walczyć o najmniejszy kawałek chleba. Czy dzieci powinni składać obietnice? Sobie i drugiej osobie? Czy są w stanie ich dotrzymać? Czy powinni i muszą? Te i wiele innych pytań pojawiało się w mojej głowie podczas poznawania tej historii. Autorka wiernie oddała klimat minionej epoki. Wyraźnie można było odczuć tęsknotę ludzi za normalnością.

Później przenosimy się do powojennej Warszawy lat 50 - tych, która jest niemal kolejnym bohaterem książki. Tu również dorośli już bohaterowie nie mają lekko, są wewnętrznie rozdarci, próbują poskładać swoje życie na nowo. Udowadniają, że prawdziwe uczucia potrafią przetrwać największe zawieruchy. Miłość między nimi jest słodko-gorzka, powstała na fundamentach bólu, została nasycona tęsknotą i bolesnymi życiowymi doświadczeniami. Muszą zdecydować, czy walczyć o utracony czas, a może pozostać przy bezpiecznej stabilizacji. I co z odpowiedzialnością za drugiego człowieka? W tym miejscu warto zastanowić się nad tym, ile w naszym życiu jest przypadku, a ile świadomych wyborów?

Autorka skupiła się na traumie pacyfikacji Zamojszczyzny. W tym kontekście też widzimy, jak mocno przeszłość wpływa na teraźniejszość oraz jak trudno jest budować przyszłość, gdy nieustannie wracają wspomnienia. 

"Bo nagle zrozumiał, że wojna nie skończyła się wtedy, gdy ucichły strzały. Ona trwała w nich - w sercach, w domach, w pamięci."

"To nie było na zawsze" to dojrzała, poruszająca powieść o sile przetrwania, trudnych wyborach, miłości rodzącej się na gruzach wojennych, ale i tych wewnętrznych. To książka o ludzkich dramatach, ale i nadziei. Mimo iż coś nie było na zawsze, to w sercu pozostaje na zawsze. I aby coś było "na zawsze", wymaga od nas walki i odwagi.

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Filia 

Uczuciowy check-out - Karolina Wilczyńska

 

Tytuł: Uczuciowy check-out 

Autor: Karolina Wilczyńska 

Wydawnictwo: Skarpa Warszawska 

Liczba stron: 336

Ocena: 8/10

Poznaj słoneczną Sycylię, poczuj na twarzy ciepły wiatr i klimat, który sprawia, że emocje czuje się mocniej.

Dagmarę porzuca partner i młoda kobieta musi zamieszkać z matką. Mimo że zawsze miały dobre relacje, Dagmara podświadomie obwinia matkę za swoją życiową porażkę. Tymczasem matka nieoczekiwanie wykupuje dla nich podróż na Sycylię i mimo protestów córki, zmusza ją do wyjazdu.

Na domiar złego w hotelu poznają szczęśliwą parę – Justynę i Borysa, z którymi matka Dagmary upiera się spędzać czas.

Czy młodej dziewczynie uda się przetrwać tę niechcianą podróż? Czy mimo wszystko doceni uroki włoskiej wyspy? Jaką tajemnicę ukrywa przed nią matka? I czy to, co wydaje się miłością zawsze naprawdę nią jest?

Karolina Wilczyńska – autorka bestsellerowej serii "Stacja Jagodno" – zabiera nas w podróż po pięknej i pełnej kolorów Sycylii, w której wszystko wydaje się możliwe…

Życie Dagmary wywraca się do góry nogami, gdy porzuca ją partner. Matka nieoczekiwanie wykupuje dla nich podróż na Sycylię i mimo protestów córki, zmusza ją do wyjazdu. Na domiar złego w hotelu poznają szczęśliwą parę - Justynę i Borysa, z którymi matka Dagmary upiera się spędzać czas. Jaką tajemnicę ukrywa przed nią rodzicielka? 

Karolina Wilczyńska udanie łączy wakacyjny klimat z osobistymi dramatami bohaterów oraz życiowymi dylematami. Tym samym skłaniając nas do wielu refleksji. Dagmara to pistać, z którą łatwo można się utożsamić. Jej początkowe zniechęcenie, zastępuje walka z samotnością i mimo przeciwnościom losu próba ułożenia wszystkiego od nowa. Marzenia ponownie stają się realne.

Historia pokazuje, że czasem warto zaryzykować, spróbować zmienić coś w swoim życiu i pozwolić, by szczęście odnalazło nas tam, gdzie najmniej się go spodziewamy. Bo koniec jednej relacji to nie koniec świata, a jedynie początek nowego etapu. Dagmara zapomina o toksycznych wspomnieniach, przewartościowuje swoje życie, wymeldowuje się z przeszłości, przechodzi swój "check-out".

"(...) może nie wszystko musi dziać się głośno, żeby było ważne. Ale też nie zawsze należy wybierać rozsądek."

Autorka wspaniale oddała piękno gorącej włoskiej Sycylii, która nie jest tu tylko tłem, a staje się tu drugim pełnoprawnym bohaterem. Wyraźnie czuć było klimat opisywanych miejsc. Było to bardzo sugestywne. Piękne okoliczności przyrody, błękitne morze, skały, zabytki, wieczorne powietrze pachnące solą i cytrusami... I o ile nie znoszę upałów, to myślę, że tydzień w takich okolicznościach bym wytrzymała. 

Książkę charakteryzuje lekki styl i język. Idealnie więc wpisuje się w wakacyjny czas. Jedynie tempo książki spowalniało brak tłumaczenia niektórych włoskich zdań. Części można było się domyślić, ale jednak to nie to samo. 

"Uczuciowy check-out" to podróż nie tylko na słoneczną Sycylię, ale przede wszystkim emocjonalna podróż w głąb siebie. Powieść pełna jest rodzinnych sekretów, trudnych relacji i poszukiwania własnej drogi i wartości. Bije z niej siła kobiet i odwaga do zmian, do emocjonalnego uzdrowienia. To ciepła, kobieca i inspirująca lektura. Polecam! 

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Skarpa Warszawska 

Połączone na zawsze - Anna Siedlecka

Tytuł: Połączone na zawsze 

Autor: Anna Siedlecka 

Wydawnictwo: Lucky

Liczba stron: 320

Ocena: 9/10

Ola – żona i matka dwóch córek – od lat tkwi w wirze codziennych obowiązków, które niczym kołowrotek pochłaniają ją bez reszty. Gotowanie, sprzątanie, opieka nad dziećmi... Z czasem zatraca siebie jako kobietę, zapominając o własnych marzeniach, potrzebach i pragnieniach. Wszystko zmienia się, gdy na jej drodze pojawia się pewna osoba. To spotkanie działa na Olę jak impuls – budzi w niej tęsknoty i popycha do decyzji, która wstrząśnie całą rodziną.

Porzucając dotychczasowe życie, Ola wyrusza w emocjonalną podróż, która okaże się trudniejsza, niż sądziła. Z czasem dociera do niej, jak wiele straciła – ale czy nie jest już za późno, by odbudować zaufanie, naprawić relacje i odzyskać rodzinę? To opowieść o kobiecej tożsamości, zagubieniu i odnajdywaniu siebie – bolesna, prawdziwa i poruszająca. Czy Ola znajdzie drogę powrotną, zanim wszystko runie na zawsze?

Ola to kobieta po czterdziestce, żona i matka dwóch córek, którą pochłonęły codzienne obowiązki. W wirze pracy, dbania o dom i dzieci zatraciła siebie, poczucie kobiecości i wartości, marzenia, potrzeby i pragnienia. Do tego maż Paweł nie angażuje się w życie rodzinne. Pilot do telewizora i puszka piwa to jego nieodzowni przyjaciele. Wszystko się zmienia, gdy na drodze Oli pojawia się były kolega z lat szkolnych - Konrad. Budzą się w niej uśpione tęsknoty. Kobieta porzuca rodzinę i wyrusza w emocjonalną podróż. Będzie to o wiele trudniejsze niż sądziła. Uzmysławia sobie, jak wiele straciła. Czy zatem nie jest już za późno, by odbudować zaufanie, naprawić relacje i odzyskać rodzinę?

"Sama jestem ze wszystkim i nie wyrabiam się na zakrętach. Kiedy Paweł o mnie zadbał ostatnio? Kiedy zabrał mnie na randkę albo chociaż na zwykłą kawę do jakiejś kawiarni...? Czy wymagam zbyt wiele?"

Powieści obyczajowe to dla mnie wyznacznik prawdziwego życia i problemów, jakie mogą spotkać każdego z nas. I tu właśnie Anna Siedlecka doskonale to ukazała. Nawet jeśli mamy niby idealne życie, to wewnętrznie już niekoniecznie może to tak wyglądać. Wewnętrzne konflikty i rozterki głównej bohaterki bez wątpienia można zrozumieć. Motywy jej poświęcenia dla najbliższych dają dużo do myślenia. Kobieta zmęczona jest rutyną, czuje się zagubiona w związku. Jednak z czasem miałam co do niej mieszane uczucia, a nawet byłam zła. Chciałam na nią krzyknąć i powiedzieć, by się zatrzymała, by wszystko przemyślała czy rzeczywiście warto... I oczywiście przyszło też współczucie i trzymanie za nią kciuków. To zdecydowanie postać niejednoznaczna i dlatego tak autentyczna. 

"Chciałam przeżyć kilka chwil swojego życia inaczej, przez moment być w centrum zainteresowania, pragnęłam być adorowana."

Widzimy, jak kruche potrafią być relacje. Jak trudno jest odbudować nadszarpnięte zaufanie. Żal i tęsknota za straconym czasem staje w konfrontacji z tym, co mamy najważniejsze - rodziną. Bardzo łatwo to stracić, trudniej odzyskać. Autorka nie ocenia postępowania Oli, pozostawiając to czytelnikowi. To my, śledząc jej poczynania, wyciągamy własne wnioski, odnajdując w tym część siebie.

"Życie mnie rozczarowało. Konkretnie moje życie... Z wyjątkiem moich córek, które były jego sensem. Moim spełnieniem marzeń, moim wszystkim."

"Połączone na zawsze" to prawdziwa, bolesna i poruszająca powieść o prozie życia, braku zrozumienia, kobiecej tożsamości, zagubieniu, trudnych wyborach i ich konsekwencjach, wyrzutach sumienia oraz odnajdywaniu siebie. To historia, która dotyka najczulszych strun i długo pozostaje w pamięci. Polecam! 

Współpraca z Wydawnictwem Lucky 

Ta druga - Tomasz Betcher

Tytuł: Ta druga

Autor: Tomasz Betcher 

Wydawnictwo: Mięta 

Liczba stron: 320

Ocena: 9/10

Czy troje to już tłum?

Zuzannę, Paulę i Bartka wiążą wspomnienia i wspólnie spędzona młodość. Połączyła ich burzliwa relacja, która potem przerodziła się w coś więcej. Byli nierozłączni. Do czasu… Ścieżki ich życia zaplotły się i rozeszły w skomplikowany sposób.

Po ponad dwudziestu latach Paula powraca do rodzinnego Grudziądza, gdzie wszystko wydaje się inne, niż zapamiętała. Małżeństwo Zuzanny i Bartka też nie wygląda tak, jak to sobie wyobrażała. Zwłaszcza że pojawia się ktoś jeszcze. Ta druga.

Zuzannę, Paulę i Bartka łączy nastoletnia przyjaźń. Praktycznie byli nierozłączni. Połączyła ich burzliwa relacja, która potem przerodziła się w coś więcej. Ścieżki ich życia zaplotły się, by następnie rzucić w różnych kierunkach. Po ponad dwudziestu latach Paula powraca do rodzinnego Grudziądza, gdzie wszystko wydaje się inne, niż zapamiętała. Małżeństwo Zuzanny i Bartka też nie wygląda tak, jak to sobie wyobrażała. Zwłaszcza że pojawia się ktoś jeszcze. Ta druga. Życie wszystkich zmienia się nieodwracalnie. Pojawia się pytanie, czy wszystko można zaplanować? I które z nich ucierpi najbardziej?

Tomasz Betcher przedstawił różne odcienie miłości. Tę pierwszą, ale i tę dojrzałą. Każda została opisana w sposób realistyczny. Łączące postaci relacje (międzyludzkie, małżeńskie, przyjacielskie, na linii rodzic-dziecko) i uczucia - autor wie, jak poruszać się w tym temacie. Idealnie wszedł w kobiecą psychikę, ukazując jej emocje i rozterki. Sądząc po tytule, spodziewałam się raczej motywu zdrady, ale nie o to tu chodziło. I to było najlepsze, bo dałam się zaskoczyć. 

"Dzięki temu co się stało, zrozumiałam, że na niektóre rzeczy szansę mamy tylko raz."

Uwagę zwraca również przyjaźń. Szczera i niezwykle silna. Bohaterowie wiedzą, kto i co jest w życiu najważniejsze. A prawdziwa przyjaźń potrafi przetrwać wszystko. 

Historia pokazuje, jak kształtują nas nasze życiowe wybory, decyzje oraz jak radzimy sobie z ich konsekwencjami. Pan Tomasz wskazuje, jak ważna jest dla nas akceptacja przez innych i dlaczego jej tak poszukujemy. Często bagatelizujemy problemy młodzieży. A przecież oni są w trudnym wieku i nie ze wszystkim jeszcze potrafią sobie radzić jak dorośli. Pojawia się także kwestia dorastania w rodzinie alkoholowej. Widzimy, że dla każdego zawsze jest szansa na lepsze życie. 

Autor umiejętnie zwodzi nas, stopniowo dawkując prawdę. To, co uważałam za oczywiste, te stereotypy, skojarzenia, złudzenia... rozprysnęło się, gdy wiedziałam coraz więcej. Nie należy sądzić po pozorach. A muszę przyznać, że im uległam. Frustrowały mnie decyzje bohaterów. Nie rozumiałam ich, ale później nastąpiło zrozumienie. Z kolei zakończenie... to po prostu jedna emocjonalna bomba! Daje do myślenia i refleksji nad ulotnością życia. Jeden wątek dotyczy też mnie i dlatego tak bardzo bliska jest mi ta książka. 

"Szczęście jest jak motyl. Piękne, ale kruche i ulotne. Możesz całymi dniami gonić je po łące swojego życia, a kiedy już je złapiesz, to okazuje się, że masz zbyt mało czasu, by się nim nacieszyć."

"Ta druga" to nieoczywista, głęboko poruszająca powieść o szczerej przyjaźni, miłości, dojrzewaniu, poszukiwaniu siebie, trudnych wyborach, poświęceniu, lojalności i stracie. To książka upominająca, by nie oceniać innych, a spróbować zajrzeć głębiej, być uważniejszym na drugiego człowieka. Ta historia boli, roztrzaskuje serce na kawałki i długo nie daje o sobie zapomnieć.

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Mięta