Powrót do pałacu - Agata Sawicka [Patronat medialny]

 

Tytuł: Powrót do pałacu 

Autor: Agata Sawicka 

Wydawnictwo: Szara Godzina 

Liczba stron: 390

Ocena: 9/10

Miłość, która nie miała prawa się wydarzyć. Tajemnica, która nie powinna ujrzeć światła dziennego. 1938 rok – młody, niemiecki arystokrata Karl von Wartenburg przyjeżdża do Warszawy. Pewnego dnia spotyka Zoję – skromną dziewczynę o niezwykłym głosie, podopieczną Zakładu dla Niewidomych w Laskach. Między dwojgiem ludzi z zupełnie różnych światów rodzi się uczucie, na którym cieniem kładzie się nadchodząca wojna. Współcześnie – Angelika samotnie wychowuje synka i próbuje odnaleźć swoje miejsce w życiu. Tymczasem do pałacu w Bukowcu przyjeżdża Nikodem Magura, który próbuje rozwikłać tajemnicę losów swojego dziadka. Co tak naprawdę wydarzyło się przed laty? Jak daleko można się posunąć, by ocalić tych, których kochamy?

"Powrót do pałacu" to opowieść o miłości, trudnych wyborach i nieodkrytej przez pokolenia tajemnicy, która również porusza ważny wątek odzyskiwania polskich dzieci uprowadzonych przez Trzecią Rzeszę. Czytelnicy spotkają w niej Anastazję i Ottona, których poznali w powieści "Dziewczyna z herbaciarni".

Jest rok 1938. Młody, niemiecki arystokrata Karl von Wartenburg przyjeżdża do Warszawy. Poznaje Zoję - skromną dziewczynę o niezwykłym głosie, podopieczną Zakładu dla Niewidomych w Laskach. Rodzi się między nimi uczucie, na którym cieniem kładzie się nadchodząca wojna. Współcześnie zaś mamy Angelikę, która samotnie wychowuje synka. Do pałacu w Bukowcu przyjeżdża Nikodem Magura, który próbuje rozwikłać tajemnicę losów swojego dziadka. 

Autorka tworzy bohaterów wielowymiarowych, nieidealnych, z wadami i słabościami, popełniającymi błędy, podejmującymi pochopne decyzje. To czyni ich wiarygodnymi. Każdy z nich został obdarzony własną historią, skrywa tajemnice, zmaga się z problemami. A jeśli czytaliście "Dziewczynę z herbaciarni" to w "Powrocie do pałacu" ponownie spotkacie Anastazję i Ottona. Przyjemnie było do nich powrócić. 

Mamy tu dwie płaszczyzny czasowe, w której przeszłość przeplata się z teraźniejszością. Z kolei tytułowy pałac nie jest tu tylko elementem tła pod wydarzenia, lecz miejscem skrywającym rodzinne wspomnienia i tajemnice, które wciąż pozostają nieodkryte. Poznajemy realia życia zarówno w przedwojennej Polsce, jak i w okresie II wojny światowej. Przejmujące były fragmenty przedstawiające to, z czym mierzyli się bohaterowie, jakich trudne musieli podejmować decyzje i jakie towarzyszyły im emocje. Przekonujemy się, jaką wartość i rolę pełniła miłość, przyjaźń i nadzieja. 

Szczególnie w pamięć zapada wątek niewidomej Zoi. To postać, która inspiruje, dodaje siły, odwagi i wiary. Przekonujemy się, że niepełnosprawność wcale nie musi być przeszkodą, by kochać i być kochanym, by móc prowadzić normalne życie. Prawdziwe piękno bowiem kryje się w sercu.

"Czasami najjaśniejsze gwiazdy to te, które nie dostrzegają własnego blasku."

Równie interesująco wypadają losy Angeliki i Nikodema. Mamy tu motyw samotnego macierzyństwa, związanych z nim trudności dnia codziennego oraz towarzyszących obaw. Mając na uwadze dobro dziecka, łatwo zapomnieć o sobie. Widzimy, jak ważne jest wówczas wsparcie, zrozumienie i obecność drugiej osoby. Trzeba jeszcze tylko potrafić tę pomoc przyjąć, bo nie musimy sami na swoich barkach dźwigać całego świata. Mamy prawo do słabości, marzeń. Czasem warto ponownie zaufać.

"- Każdy dzieli się z innymi tym czymś wyjątkowym, co tylko on posiada."

Historia pokazuje, że na przeszłość nie mamy wpływu, że nigdy tak do końca jej nie wymażemy. Ona za sprawą podjętych decyzji i ich konsekwencji, przechodzi na kolejne pokolenia. Trzeba ją zrozumieć i zaakceptować, by móc spokojnie, z nadzieją iść dalej przez życie, by otworzyć się na nowe. 

Agata Sawicka porusza także problem odzyskiwania polskich dzieci uprowadzonych i poddawanych germanizacji przez Trzecią Rzeszę. Niektóre z nich nigdy nie wróciły do swoich rodzin, nie dowiedziawszy się o swoim pochodzeniu. To niezwykle bolesny rozdział naszej historii. 

"Powrót do pałacu" to pełna emocji, poruszająca powieść o miłości, która nie miała prawa się wydarzyć, trudnych wyborach i tajemnicy sprzed lat, która nie powinna ujrzeć światła dziennego. To historia o poszukiwaniu prawdy i własnej tożsamości, o samotności i potrzebie bezpieczeństwa. To lektura pozostawiająca nas z refleksją nad tym, jak przeszłość wpływa na teraźniejszość. 

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Szara Godzina 

Gwiazdka pod psem - Agnieszka Olejnik

 

Tytuł: Gwiazdka pod psem 

Autor: Agnieszka Olejnik

Wydawnictwo: Książnica

Liczba stron: 352

Ocena: 8/10

Olgierd, Sara, Stanisław i Małgosia mają własne troski, rozczarowania i życiowe problemy. Jednak ich historie zaczynają się ze sobą splatać, gdy na ich drodze pojawia się zabiedzony kundelek Ziyo.

Przypadki i zbiegi okoliczności sprawiają, że obcy sobie ludzie zyskują wspólny cel. Ziyo kradnie kolejne serca, a nad wszystkim zawisa pytanie: czy przed Bożym Narodzeniem uda się znaleźć mu dom?

„Gwiazdka pod psem” łączy historie o samotności i miłości z nieporozumieniami, pomyłkami oraz świąteczną atmosferą. To wznowienie powieści „Rozmerdane święta”, która według informacji na okładce ma zarówno wzruszać, jak i bawić.

Olgierd, Sara, Stanisław i Małgosia mają własne troski, rozczarowania i życiowe problemy. Jednak ich historie zaczynają się ze sobą splatać, gdy na ich drodze pojawia się zabiedzony kundelek Ziyo. Przypadki i zbiegi okoliczności sprawiają, że obcy sobie ludzie zyskują wspólny cel. Ziyo kradnie kolejne serca, a nad wszystkim zawisa pytanie: czy przed Bożym Narodzeniem uda się znaleźć mu dom?

W moim odczuciu bardzo trafnym zabiegiem było oddanie głosu wielu postaciom. Wszystkie wydarzenia i sytuacje możemy bowiem poznać z perspektywy pięciu bohaterów. A nawet i psiaka. Okazało się to dla mnie niezwykle interesującym doświadczeniem. Zadziwiające jest to, jak jedna rzecz, sytuacja, wydarzenie może być w zupełnie odmienny sposób postrzegana przez różne osoby.

Pani Agnieszka prezentuje nam ludzi samotnych, zdradzonych, pragnących miłości, ale i tych bojących się uwierzyć w uczucie, w to, że jeszcze może spotkać ich coś dobrego. Piesek Ziyo jest tym, który łączy losy poszczególnych osób. Bohaterowie, jakich wykreowała autorka są wyraziści, różni, posiadający swoje troski i problemy, jednak mający ze sobą wiele wspólnego.

"Niestety kiedy się obudziłem, przekonałem, że mnie porzucił. Nie miałem pojęcia, gdzie może być - obszukałem całe mieszkanie, zajrzałem w każdy kąt. Niektóre miejsca pachniały nim bardziej niż inne, więc wywąchiwałem się w nie, bo wtedy trochę mniej się bałem."

Agnieszce Olejnik udało się stworzyć klimat świąt, jednak nie było go tak dużo jakbym się tego spodziewała. Autorka jednocześnie przypomina, co tak naprawdę najbardziej liczy się w tym okresie. Historia ta pokazuje, że życie w samotności na dłuższą metę do niczego dobrego nie prowadzi. To wyniszcza człowieka od środka, choć na zewnątrz często tego nie widać. Najważniejsza jest druga osoba, miłość i rodzina.

"(...) czy mogę z tak głupich powodów zrezygnować z pięknego uczucia, które właśnie zaczynało się wykluwać w moim samotnym sercu? Nawet gdyby miało być nieodwzajemnione, gdyby miało przynieść mi jedynie tęsknotę i ból, to czyż właśnie miłość nie jest jedyną rzeczą, która naprawdę nadaje sens naszemu życiu?"

Fabuła obfituje w szereg nieporozumień, pomyłek, przypadków i zbiegów okoliczności. A może to przeznaczenie sprawiło, że nasi bohaterowie musieli się spotkać? Wierzycie w takie rzeczy?

Autorka umieszczając w swojej książce psa uświadamia nas, że posiadanie zwierzęcia to nie tylko radość i przyjemność, ale i duża odpowiedzialność. To istota, która także odczuwa i cierpi. Poza tym Ziyo dostaje tu głos, bedąc równoprawnym bohaterem. On, podobnie jak człowiek ma swoje lęki, potrzebę bezpieczeństwa i bliskości. Sceny z jego udziałem wprost rozczulają! 

"(…) nikt, kto potrafi odczuwać cierpienie - ani zwierzę, ani człowiek nie zasługuje na to, aby potraktować go jak rzecz."

"Gwiazdka pod psem" to pełna uroku, ciepła, wzruszająca, ale i zabawna powieść, która rozmerda niejedno serce. To książka o samotności, bezinteresownej pomocy, miłości nie pytającej o wiek, przyjaźni, wierze w drugiego człowieka, dawaniu szansy. Polecam nie tylko od święta!

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Książnica

Uprowadzone - Natasha Preston

Tytuł: Uprowadzone 

Autor: Natasha Preston

Wydawnictwo: Feeria

Liczba stron: 368

Ocena: 7/10

Nie ma nic gorszego od świadomości, że ktoś delektuje się twoim cierpieniem... A co, jeśli ta osoba ci bardzo bliska?

W rodzinnym miasteczku Piper od pewnego czasu w tajemniczych okolicznościach znikają nastolatki. Władze miasta bagatelizują problem, uznając zaginionych za uciekinierów. Kiedy jednak znajomy Piper i jej przyjaciółki Hazel przepada bez śladu, dziewczyny zaczynają podejrzewać, że za zniknięciami kryje się coś mrocznego. Postanawiają działać na własną rękę – nie przeczuwają jednak, że ich prywatne śledztwo doprowadzi je w sam środek piekła...

W ukrytym w lesie budynku trwa bezwzględna gra o życie. Każde pomieszczenie jest tu sprawdzianem dla instynktu przetrwania, a pierwszy fałszywy krok może być tym ostatnim... Czy cena za ocalenie zaginionych nie okaże się zbyt wysoka?

Przygotuj się na mroczny thriller pełen napięcia i nieprzewidywalnych zwrotów akcji!

W rodzinnym miasteczku Piper od pewnego czasu w tajemniczych okolicznościach znikają nastolatki. Władze miasta bagatelizują problem, uznając zaginionych za uciekinierów. Kiedy jednak znajomy Piper i jej przyjaciółki Hazel przepada bez śladu, dziewczyny zaczynają podejrzewać, że za zniknięciami kryje się coś mrocznego. Postanawiają działać na własną rękę, lecz trafiają w sam środek piekła... W ukrytym w lesie budynku trwa gra o życie. Czy cena za ocalenie zaginionych nie okaże się zbyt wysoka?

Co byście zrobili, gdybyście nie mieli wyboru i musieli podjąć grę o przetrwanie? Prawdziwą walkę o życie? Sprawę pogarsza fakt, że osoba odpowiedzialna za zło delektuje się naszym cierpieniem, a my to wiemy. I wiemy, że jest to ktoś nam bliski... Przerażające, prawda? 

"Nie jest łatwo sobie radzić, kiedy jest się obiektem psychologicznych zagrywek."

Natasha Preston stworzyła psychologiczne studium ofiar i kata. Sytuacja, w jakiej znalazły się nastolatki, jest przerażająca. Dziewczyny paraliżuje strach, próbują się buntować, odczuwają rezygnację. Ich zachowanie momentami było nielogiczne, ale w chwili stresu jest to zrozumiałe.

Autorka dobrze oddała emocje towarzyszące bohaterom. Czułam ich strach, cierpienie, ale też zapach piwnicy czy dźwięki, które informowały o zbliżającym się oprawcy. Z racji tego, że jest to thriller młodzieżowy, nie sądziłam, że spotkam się tu z taką ilością brutalności. 

"Jaki sens miała walka o to, by uwolnić tych, którzy już pogodzili się z myślą, że umarli za życia?"

Najbardziej intrygowała mnie postać porywacza oraz jego metodyki i motywów działania. Był przekonany, że ratuje te dziewczyny przed zepsuciem przez świat zewnętrzny.

"Uprowadzone" to tytuł, który intryguje fabułą, zaskakuje nieprzewidywalnymi zwrotami akcji i wzbudza sporo emocji. Bezwzględna gra, która nie ma zasad, wciąga od pierwszej strony. Bywają momenty, kiedy jesteśmy zdezorientowani, niepewni w drodze do poznania osoby odpowiedzialnej za porwanie. 

Dziwne dla mnie było to, że w małym miasteczku od półtora roku przepadają bez wieści nastolatkowie. Zastanawiałam się, dlaczego nikt się tym nie przejął? Nikt ani rodzice, ani policja nie szukali dzieci? Po prostu uznano, że uciekli, i po temacie.

Otwarte zakończenie nie daje jednoznacznych odpowiedzi lub w ogóle ich nie ma, pozostawiając czytelnika z poczuciem niedosytu. Zdecydowanie wolę, jak wszystko jest wyjaśnione, niż pozostając w zawieszeniu.

"Uprowadzone" to thriller z gatunku young adult ociekający mrokiem i napięciem, w którym toczy się walka o życie i wolność. To książka o zbytniej ufności i jej konsekwencjach, utracie niewinności, granicach ludzkiej wytrzymałości i niebezpieczeństwie kryjącym się tam, gdzie byśmy się go nie spodziewali. Polecam raczej młodszemu czytelnikowi, starszy może mieć większe oczekiwania.

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Feeria

Góry poza zasięgiem - Anna Szczypczyńska

 

Tytuł: Góry poza zasięgiem 

Autor: Anna Szczypczyńska 

Wydawnictwo: Filia 

Liczba stron: 368

Ocena: 9/10

Czasem trzeba stracić sygnał, żeby odnaleźć to, co naprawdę ważne.

Marek, autor bestsellerowych kryminałów, dostaje od wydawcy ultimatum – jeśli chce wydać kolejną książkę, musi w końcu stworzyć wiarygodną kobiecą bohaterkę. By odnaleźć inspirację, Marek wyjeżdża z psem Sherlockiem do zasypanej śniegiem izerskiej wioski i zatrzymuje się w Przystani Spokoju – ośrodku, który jak sama nazwa wskazuje, ma mu zapewnić ciszę i spokój.

Na miejscu poznaje Miśkę, zakręconą menadżerkę, mamę rezolutnej Klary i właścicielkę wiernego, ale nieco pochmurnego kundelka. Między rozmowami z joginami, którzy przyjeżdżają do Przystani, a robieniem witraży z córką, Miśka próbuje na nowo ułożyć sobie życie po bolesnym rozstaniu. Ostatnie, czego jej trzeba, to cyniczny pisarz z Warszawy. Szczególnie taki, który zaczyna w niej dostrzegać potencjał na bohaterkę swojej kolejnej książki…

Wśród ośnieżonych świerków, psich spacerów i z dala od zasięgu oboje przekonają się, że najpiękniejsze historie rodzą się wtedy, gdy przestajemy odgrywać role i odważymy się otworzyć na drugiego człowieka.

Marek to ceniony pisarz na rynku książki. Jednak wydawca oczekuje od niego wiarygodnej kobiecej bohaterki. By odnaleźć inspirację, wyjeżdża do śnieżnej izerskiej wioski i zatrzymuje się w Przystani Spokoju. Poznaje tam Miśkę, zakręconą menadżerkę i mamę rezolutnej Klary. Kobieta próbuje na nowo ułożyć sobie życie po rozstaniu. Marek dostrzega w niej potencjał na bohaterkę swojej książki... 

Anna Szczypczyńska stworzyła ciekawy przekrój osobowości bohaterów (zarówno pierwszego, jak i drugiego planu). Cyniczny warszawiak i wrażliwa artystyczna dusza napędzają relację. Są to ludzie tak różni, a mimo to potrafiący się dogadać. To tak jak z witrażami. Pozornie niepasujące do siebie elementy, odpowiednio ułożone, tworzą coś pięknego. To samo dotyczy się życia. Interesująco wypadła przemiana postaci, zmiana myślenia, radzenie sobie z problemami, zrzucenie masek i rezygnacja z odgrywania narzuconych ról oraz nauka zaufania.

Najbardziej podobało mi się to, że książka okazała się bardzo życiowa, nic nie było tu wyidealizowane, a wszystko, z czym stykali się postaci, mogło mieć miejsce w rzeczywistości. Historia pokazuje, że nic w życiu nie ma na zawsze. Z chwilą, gdy coś się kończy, my musimy odnaleźć się w nowej rzeczywistości. 

"(...) wydawało mi się, że zaczynanie od nowa oznacza zbudowanie idealnego życia w miejscu starego. Dzisiaj wiem, że niczego nie buduje się od początku. Zabiera się ze sobą pęknięcia, błędy, wspomnienia i doświadczenia."

Motyw tytułowego "poza zasięgiem" pokazuje, że odcięcie się od telefonów, powiadomień i social mediów pozwala ponownie usłyszeć własne myśli i dostrzec drugiego człowieka. 

Zachwyca zimowa sceneria Gór Izerskich, jaką odmalowała autorka. Stają się niemal równoprawnym bohaterem powieści. Aż chciałoby się tam znaleźć. Ja na pewno bym się tam przeniosła, bo uwielbiam taką odsłonę zimy. Oprócz tego szczególne zainteresowanie budzą szczegółowe opisy warsztatów z robienia witraży. 

"Góry poza zasięgiem" to klimatyczna, ogrzewająca, niepozbawiona emocji powieść o odnajdywaniu siebie, otwieraniu się na drugiego człowieka, o zrozumieniu co w życiu najważniejsze. To historia wskazująca, że najlepsze co możemy zrobić, to odłożyć czasem telefon i być obecni tu i teraz. 

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Filia 

Tym razem dziadkowie na scenie życia - Dagmara Rek

Tytuł: Tym razem dziadkowie na scenie życia 

Autor: Dagmara Rek 

Wydawnictwo: WasPos

Liczba stron: 380

Ocena: 8/10

Kiedy przez zupełny przypadek dwóch panów po sześćdziesiątce wpadnie na pomysł życia… nie może być nudy!

Edmund i Bogusław wyjeżdżają do Hotelu Słoneczne Zacisze. Ich dzieci chciały, aby mężczyźni wypoczęli, poznali nowych ludzi oraz przeżyli przygodę.

Czy tak będzie? Poniekąd…

Będą tajemnicze anonimowe listy, casting na narzeczonego dla koleżanki, poszukiwania zaginionych majtek, szukanie sztucznej szczęki w basenie, ale także amatorski konkurs talentów, który być może odmieni ich życie.

Na scenie życia to ciepła powieść komediowa o tym, że nigdy nie jest za późno na realizowanie swoich planów i marzeń. To historia o odwadze, wewnętrznej zmianie i drugiej młodości.

Gdy tylko zobaczyłam tę książkę z tytułem, który obiecywał, że bohaterami wiodącymi prym będą mężczyźni, w dodatku dziadkowie, bardzo się ucieszyłam tym faktem. To zawsze jakaś odmiana, coś świeżego i szkoda, że tak rzadko spotykana. 

Edmund i Bogusław to dwóch panów po sześćdziesiątce, którzy wpadają na pomysł życia. Wyjazd do Hotelu Słoneczne Zacisze zasponsorowali im dzieci. Mają tam wypocząć, poznać nowych ludzi i przeżyć przygodę. Jednak czy tak się stanie, kiedy jeden z nich cieszy się z wyjazdu, a drugi niekoniecznie?

Para głównych bohaterów sprawi, że nuda w ich towarzystwie nikomu nie grozi. Oj nie będzie spokojnie. Co to, to nie! Tajemnicze anonimowe listy, casting na narzeczonego dla koleżanki, poszukiwania zaginionych majtek, szukanie sztucznej szczęki w basenie czy amatorski konkurs talentów. 

W sanatorium poznamy jeszcze innych seniorów, którzy co tu dużo mówić... są nie mniej nie więcej, że tak powiem tak samo odjechani. Tak sobie myślę, że gdybym miała sposobność przebywać w ich towarzystwie, jestem pewna, że bawiłabym się wyśmienicie. Zdecydowanie są oryginalni, od imion i nazwisk (Mścichuj, Bzdzigiost, Miłodziad czy Będzimierz), przez zachowanie, pewne dziwactwa, doświadczenie, po pomysły na życie. Oczywiście nie mogło zabraknąć pań. To nietuzinkowe kobiety, które również jak panowie mają barwną osobowość. Najbardziej zapadła mi w pamięć postać Franciszki. Kobieta petarda! 

"Życie jest jak krzyżówka... musisz wpisać hasła w odpowiednie kratki. Stawiamy kroki tak, aby pasowało nam wszystko do charakterów, sytuacji czy danego dnia. I jak źle wpiszesz jedno hasło, to się wszystko psuje."

Czytając, można pomyśleć, że Dagmara Rek tym razem mocno przesadziła z humorem, z sarkazmem, gdzie absurd goni absurd. Ale nie, uważam, że w tym wszystkim jest metoda. Jeszcze bardziej uwidoczniły się cechy charakteru postaci, a może i gdzieś my sami odnajdziemy w tej historii siebie?

Historia pokazuje, że nigdy nie jest za późno na realizację swoich planów i marzeń, na życiowe zmiany. Do świata i życia trzeba podchodzić na wesoło, z radością, z energią (o ile jeszcze zdrowie pozwala), pozwolić sobie na nieco szaleństwa. Nie zastanawiać się nad tym, co ludzie powiedzą, co wypada, a co nie. Nie warto zamykać się w czterech ścianach, tkwić w swojej rutynie, przyzwyczajeniach, w samotności. Życie mamy tylko jedno i warto wykorzystać je na maksa. Niczego nie żałować!

"Bo w życiu nie chodzi o to,aby być w centrum uwagi przez cały czas... Ważne jest to,aby pamiętać, że życie nie kończy się po sześćdziesiątce ani po siedemdziesiątce i tak dalej... Ważne jest to,by mieć marzenia i je realizować."

"Tym razem dziadkowie na scenie życia" to ciepła, wzruszająca, podnosząca na duchu zabawna komedia o przyjaźni, odwadze, wewnętrznej zmianie i drugiej młodości. To książka udowadniająca, że wiek to tylko liczba. Wybralibyście się do takiego uzdrowiska? Planujecie poznać Mundka i Bogusia?

Współpraca reklamowa z Autorką i Wydawnictwem WasPos 

Ocal moje serce - Aneta Binkowska

 

Tytuł: Ocal moje serce

Autor: Aneta Binkowska

Wydawnictwo: Nocą

Liczba stron: 440

Ocena: 9/10

Natalii nie zostało wiele czasu. Doskonale o tym wie, dlatego chce wykorzystać każdą chwilę, która jej pozostała, i spędzić ją z rodziną oraz przyjaciółmi.

Jest w trzeciej klasie liceum, a właśnie teraz ma rozpocząć ścisłą współpracę ze szkolną drużyną koszykówki. Wszystko za sprawą projektu, nad którym ciężko pracowała rok wcześniej i który został wyróżniony przez dyrekcję. Dzięki fundacji zajmującej szczególne miejsce w jej sercu pomysł ma wreszcie zostać wcielony w życie.

Tylko czy Natalia podoła temu zadaniu, skoro sama odsunęła sport na dalszy plan? Nie będzie łatwo. Zwłaszcza że u jej boku pojawia się Kuba, choć przy nim wszystko wydaje się prostsze przynajmniej do czasu. Bo przyjaciel brata to przecież zakazany owoc.

Tik-tak, tik-tak Zegar nie przestaje tykać. Czas ucieka, a gra o życie właśnie się rozpoczęła. Czy znajdzie się dawca, który podaruje siedemnastoletniej dziewczynie zakochanej w książkach i koszykówce jeszcze trochę czasu? I czy Natalia zdąży przeżyć to, na co do tej pory nie miała odwagi?

Jak można optymistycznie spoglądać w przyszłość, kiedy teoretycznie pozostało ci niewiele czasu? Ja dziś już to wiem. Z tym, że długo układałam sobie w głowie to, z czym przyszło mi się zmierzyć. W zeszłym miesiącu mój telefon zadzwonił i otrzymałam dar życia. Co prawda nie serce a wątrobę, ale powaga sytuacji podobna. A jak potoczą się losy bohaterki książki Natalii? Dziewczyna chce wykorzystać każdą chwilę, jaka jej pozostała. Jest uczennicą trzeciej klasy liceum. Projekt, nad którym pracowała, został wyróżniony i nastolatka ma rozpocząć współpracę ze szkolną drużyną koszykówki. Czy podoba zadaniu? Łatwo nie będzie, zwłaszcza że u jej boku pojawia się Kuba. Przyjaciel brata to przecież zakazany owoc. Czas ucieka, czy znajdzie się dawca? I czy Natalia zdąży przeżyć to, na co do tej pory nie miała odwagi?

"(...) moje życie rozsypało się w jednym momencie. Teraz ciężko je posklejać... o ile w ogóle kiedyś to się stanie. Na razie mój zegar tyka... Mój czas się kończy... No chyba, że... Czyjeś serce serce przestanie dla kogoś bić... Wtedy być może moje będzie biło dłużej..."

Mimo iż fabuła książki opiera się na chorobie, to Aneta Binkowska nie wchodzi zbyt głęboko w szczegóły. Z racji, że jest to lektura skierowana dla czytelnika 14+, to uważam to za dobre posunięcie ze strony autorki. 

Jak już wspomniałam, to również książka dla obiorcy nastoletniego dlatego ciekawa byłam, jak wypadnie kreacja bohaterów. Ci okazali się dojrzali w podejściu do życia i świata. 

Autorka pieknie ukazała nastoletnią pierwszą miłość z wszystkimi towarzyszącymi temu uczuciu emocjami, drobnymi gestami, bliskością, uśmiechami. W ich relacji dominuje troska, delikatność, ciepło, ale i niepewność związana z chorobą. Bo jak planować z kimś przyszłość, kiedy nie wiemy, ile czasu nam zostało? 

"Oj, kochane serduszko... co się z Tobą dzieje, co? Kuba wtargnął na teren, który miał pozostać nietknięty. Zaczynało mi na nim zależeć. Robiło się niebezpiecznie. Wiem, że będę cierpieć. I on też. A tego nie chciałam nikomu zrobić."

Natalia mimo iż sama obarczona jest dużym problemem, nie zapomina o innych starając się im pomagać. To niezwykle silna postać, którą można podziwiać. Mimo strachu potrafi żyć. Żyć prawdziwie.

Na docenienie zasługują więzi rodzinnne i przyjacielskie. Są dla Natalii wsparciem, nie pozwalają jej mierzyć się z chorobą w samotności. Widzimy, że choruje nie tylko jedna osoba, ale problem dotyczy też otoczenia. Oni również mierzą się ze strachem i bezsilnością. 

Osobiście trudno było mi przepracować fakt, że ktoś musi stracić życie, bym ja mogła dostać swoją szansę. To mocno obciążające doświadczenie, z którym musiała poradzić sobie także Natalia. A to że mam za sobą przeszczep, to myślę że dużo łatwiej było mi ją zrozumieć. Ten wątek najbardziej mnie interesował i wypadł naprawdę dobrze.

"Ocal moje serce" to ciepły, wzruszający romans młodzieżowy o miłości, która pojawia się w najmniej spodziewanym momencie, kruchości życia, niepewności, strachu i odwadze oraz niegasnącej nadziei. To historia przypominająca o tym, byśmy nie odkładali niczego na później, bo nigdy nie możemy mieć pewności ile jeszcze tego "później" nam zostało. To książka z tych, po których jeszcze długo się myśli. 

Współpraca reklamowa z Autorką

Słodkie kłamstwa - Alicja Filipowska

 

Tytuł: Słodkie kłamstwa 

Autor: Alicja Filipowska 

Wydawnictwo: Szara Godzina 

Liczba stron: 384

Ocena: 9/10

Karolina stara się udowodnić sobie i światu, że jest niezależna. Kiedy zaprzyjaźnia się z charyzmatyczną Liką, po raz pierwszy od dawna czuje spokój i beztroskę. Im silniejsza staje się ich przyjaźń, tym trudniej dostrzec, że nie wszystko jest takie, jakim się wydaje. Adam odniósł sukces – ma pieniądze i zawodową pozycję. Gdy postanawia porzucić Warszawę i zamieszkać w małej beskidzkiej wiosce, zachwiana zostaje równowaga, na której przez lata opierała się jego przyjaźń z Bartkiem. Tłumione przez długi czas żale zostają w końcu nazwane. Słodkie kłamstwa to opowieść o ludziach, którzy nie potrafią uwolnić się od ciężaru straty. O relacjach utkanych z przyzwyczajeń, przemilczeń i potrzeby bezpieczeństwa. Czasem łatwiej uwierzyć w wygodne kłamstwa, niż zmierzyć się z prawdą i wziąć odpowiedzialność za własne życie. Ale to możliwe!

Wierzycie w szczerość przyjaźni? Jak to tak naprawdę z nią jest? Zdarza się, że jedna ze stron manipuluje, czerpiąc dla siebie korzyści. Nie tak łatwo jest uwolnić się z takiej relacji. Poznajemy Karolinę, która chce być niezależna, a kiedy zaprzyjaźnia się z przebojową i charyzmatyczną Liką, czuje, że znalazła kogoś, kto otacza ją troską, opieką, a przede wszystkim rozumie. Jednak wraz z upływem czasu coraz trudniej jest dostrzec, że nie wszystko jest takie, jakim się wydaje. Z kolei Adam to człowiek sukcesu. Gdy porzuca Warszawę i przenosi się do małej beskidzkiej wioski, jego przyjaźń z Bartkiem chwieje się. Tłumione przez długi czas żale zostają w końcu nazwane. 

Czy nie macie wrażenia, że czasem łatwiej jest uwierzyć w wygodne kłamstwa niż zmierzyć się z prawdą? Czego się boimy? Co pomyślą o nas inni, odpowiedzialności, zmian? Ta historia pokazuje, że jest to możliwe.

Alicja Filipowska przedstawia nam motyw toksycznej relacji. Kiedy bardzo czegoś pragniemy, nie tak łatwo dostrzeżemy sygnały, które powinny powiedzieć nam: stop! Ba, nawet zaczynamy tłumaczyć dziwne zachowanie "przyjaciółki". Lika to postać narcystyczna, skupiona wyłącznie na sobie, manipulująca, kontrolująca drugą osobę. Czy to jest w porządku, czy jest dla nas wygodne? Chyba nie. Dlaczego więc tkwimy w tym nierównym układzie? 

"Niektórzy ludzie są swoją własną karą w życiu."

Równie interesująco wypada męski wątek przyjaźni, którą zachwiała przeprowadzka Adama. Tu mamy wieloletnią przyjaźń, która zostaje wystawiona na próbę. Co przez lata było niewypowiedziane? Nawarstwił się aspekt zazdrości, kłamstw, wykorzystywania i mylenia bliskości z uzależnieniem. Domek w małej beskidzkiej wiosce dla Adama staje się ucieczką od codzienności i możliwością spojrzenia na swoje życie z innej perspektywy. 

"- Wielu z nas ma blizny, takie jak ty czy ja, które widać. Są też tacy, którzy mają swoje ukryte tu, głęboko, i to chyba jest gorsze. Nikt ci nie współczuje, jeśli czegoś nie widzi."

Historia uświadamia, że warto pamiętać o asertywności, nie bać się mówić "nie", mieć odwagę stawiać granice w relacjach z innymi ludźmi. Nie możemy pozwalać, aby ktoś za nas w czymś decydował lub naruszał naszą prywatność. Przyjaźń to nie uzależnienie od drugiej osoby. 

Wątek pszczelarstwa jest bardzo istotny dla całości fabuły. Bohaterowie mierzą się z problemami, poszukują własnego miejsca w świecie, a obcowanie z naturą jest dla nich czymś odmiennym. Pszczoły, ule... to wymaga niezwykłej cierpliwości i uważności. Przypominamy sobie, że to w bliskości natury i prostocie życia tkwi prawdziwe szczęście. 

"Słodkie kłamstwa" to życiowa, refkeksyjna powieść o toksycznych relacjach, emocjonalnym uzależnieniu, przyzwyczajeniu i niebezpiecznym przekraczaniu granic. To historia o pozornej przyjaźni, która pod wpływem pewnych czynników otwiera oczy.

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Szara Godzina